Geknakt-heel worden

Een hele tijd heb ik nauwelijks iets geschreven. Er gebeurde het afgelopen jaar zoveel in en rond mij, maar ook op wereldniveau, dat het mij verre van lukte om veel woorden op papier te verkrijgen. Sommige dingen waren gewoonweg niet in woorden te vatten, als zijnde alleen maar voelbaar. Heel vaak kan ik gevoel redelijk tot goed verwoorden, maar nu lukte dat niet en dus maakte ik mijn zoveelste reis naar binnen.

Van buiten naar binnen

Ik startte voorjaar 2021 vrolijk met schrijven aan mijn boek, hetgeen een lang gekoesterde wens is waarvan ik voelde dat het niet iets was wat ik langer kon uitstellen. Wekenlang (alles bij elkaar maandenlang met tussenpozen van maar enkele weken terug op Belgisch grondgebied) verbleef ik in mijn eentje in Spanje. Omgeven door prachtige ontluikende natuur die na een winterperiode langzaamaan weer groen begon te worden. Zelfs de eerst bloesem te bewonderen van de amandelbomen. Er werd ook verbouwd en gebouwd, er was tegenslag, uitstel, koud en slecht weer en met tijden nauwelijks privacy. Toch leerde het mij enorm veel. Het leerde mij dat niets in het leven te controleren valt, dat alles komt zoals en wanneer het de bedoeling is dat het komt. Dat papier en schrijven een zeer geduldig proces is, dat geduld een schone zaak is, dat ‘niemand een program krijgt in het leven’, dat waar iets kapot gaat ook weer iets nieuws -en zelfs nog iets beters- ontstaat. Dat druk, persen, duwen, afdwingen een gekunstelde vorm is, waarmee we denken dat we controle hebben, het leven maakbaar te krijgen. Terwijl mijn ervaring al deze zaken los te laten, me over te geven aan wat zich aandient -go with the flow-, zoveel meer energie, geluk, geduld geeft. En bovendien het meest natuurlijk aanvoelt.
Dat dit af en toe bloed, zweet en tranen maar ook boosheid gekost heeft durf ik te beamen. Het ging niet zonder slag of stoot. Omdat ik me er bewust van was, al die emoties toeliet (dat was vaak ook makkelijk, want ik was immers vaak alleen) was de negatieve ondervinding van dit alles vaak maar van korte duur. Van zodra er iets van deze negatieve emoties voorbij kwamen, pakte ik mezelf op en liep steevast de direct benaderbare -op loopafstand- natuur in. Naar mijn geliefde olijfboomgaard.

Amandelboom bloesem

Als ik begin te wandelen dan begin ik altijd met een vast ritueel (overigens een dagelijks ritueel waar ik eerder al over vertelde in een andere blog). Ik loop de weg af, als zijnde een laan van bomen en struiken en zie de zon door de bomen schijnen. Ik richt mijn aandacht dan tot moeder aarde en begroet hardop zeggend:
”goedemorgen pachamama, sweat mother earth. I salud you, father sun and grandmother moon, to the star nation, plant nation, animal kingdom and stone people. Thank you for your beauty and abundance, thank you for shining your light on what needs to be shined on, and thank you for having and allowing me one more day on this beautiful earth.”
Tegen de tijd dat ik dan bij de boomgaard aankom begroet ik ook alle prachtige bomen die er staan en vraag of ik de gaard mag betreden. Voordat ik steevast altijd bij zelfde boom ga knuffelen en zitten, bij ‘olijfje’, raak ik elke boom bewust aan en begroet zo elke boom.

Als ik dit jaar eind januari terug kom, na reeds vele malen op en neer te zijn geweest sinds voorjaar 2021, laat ik 2021 nog eens de revue passeren. Een bewogen jaar met vallen en opstaan, verpakt met enorm veel lessen over mezelf, over het leven en mijn dierbaren. Een jaar waarin ik ‘geknakt’ ben door wat er gebeurde, maar ook weer ‘heel’ geworden ben. En als ik dan zo rondkijk in mijn geliefde boomgaard dan zie ik dat er verschillende bomen van alles in mij zelf reflecteren van het afgelopen jaar tot nu. Door alles wat er gebeurd is, is het schrijven van mijn boek gestagneerd en in de parkeer stand terecht gekomen. Er waren belangrijkere zaken die mijn aandacht vroegen. En hoewel mijn diepgewortelde wens van het schrijven van een boek naar de achtergrond verplaatst is, zie ik dit in tegenstelling tot wat jaren geleden (toen zou ik hier gefrustreerd over raken) als een geschenk dat opgevolgd mag worden als de tijd er weer rijp voor is. Die tijd zal zich vanzelf aandienen.

Op een van de vele ochtenden waarop ik mijn vaste ritueel toepas en als ik bij ‘Olijfje’ ben aangekomen, knuffel ik eerst het grootste en sterkste gedeelte. Het gedeelte dat ogenschijnlijk in eerste waarneming het meest lijkt te floreren en aanwezig is. Dat wat we als eerste zien.

Olijfje’

Het andere deel van olijfje bestaat uit bijna nog twee delen, die los lijken te staan van het grootste en sterkste deel. Het deel dat ik in tweede instantie knuffel en ook korter knuffel. En opeens word mij iets gewaar. Ik kijk goed naar dit tweede deel van olijfje en constateer dat dit deel op zijn minst evenredig, zo niet nog groter en krachtiger en nóg meer floreert dan het eerste deel, waarvan ik altijd dacht dat dat het mooiste en krachtigste was. Het tweede deel is verder en breder ontwikkelt dan het eerste deel en lijkt zelfs het eerste deel te beschermen, zelfs in de schaduw te staan van het eerste deel. Juist opdat het eerste deel zo mooi kan floreren en op de voorgrond treedt.

Ik trek de conclusie dat het tweede deel verder ontwikkelt is omdat het veel harder heeft moeten werken om bestaansrecht te krijgen ten opzichte van het eerste deel. Maar ook dat het meer levenslessen gekregen heeft dan het eerst zichtbare deel. Het tweede deel dat eigenlijk niet gezien mag worden maar immens belangrijk is voor het voorbestaan van het eerste deel.
Zie het als het licht kan niet zonder duisternis en de duisternis niet zonder licht. Zo horen bij elkaar, zitten beide in één boom. Yin en yang. Vullen elkaar aan. Het een kan niet bestaan zonder het andere en heeft elkaar dus nodig. Aangenaam verrast door deze zienswijze die we op onszelf kunnen doortrekken en onszelf mee kunnen spiegelen ga ik tegen olijfje aan zitten en laat dit tot me doordringen.

Bijzonder, deze ervaring. Waarop mijn zienswijze een andere manier is van kijken en voelen. Ook nu om mij heen, zittend in de olijfgaard.

Tegenover mij staat een prachtige olijfboom waarvan er een half jaar geleden een tak is omgekanteld door een hevige storm. Deze geknakte tak leeft nog steeds voort. Het heeft even veel nieuwe groene scheuten als de oorspronkelijk boom en lijkt niets minder te lijden dan het andere gedeelte. Het vormt ook hier één geheel. Waarschijnlijk was dit voor deze boom het gedeelte wat niet meer diende, niet meer gezien wilde worden en afscheid van genomen moest worden. Of deze tak had veel moeten doorstaan, had trauma opgelopen en kon het niet meer aan. Had er genoeg van. Was hierdoor letterlijk en figuurlijk geknakt. Mijn conclusie is dat welk trauma je ook doormaakt, hoe geknakt je ook bent. Het is wat je er zelf van maakt. Ook met dit trauma, deze knak, het stuk dat jou niet meer dient kun je prima verder leven. Het is een schram, een striem van een van je levenslessen. Je gaat niet dood, nee je floreert alleen maar meer, juist omdat je geknakt was en dit meegemaakt hebt. Je krijgt nieuwe scheuten die weer mogen groeien en bloeien en uiteindelijk toch één geheel vormen. Het deel dat je liever niet wilde zien van jezelf en dus eigenlijk niet mocht bestaan. Doordat het deel geknakt is, valt het des te meer op en kun je er niet meer omheen. En al helemaal niet omdat het net zo hard floreert als het reeds geziene deel. Het onzichtbare wordt zichtbaar, heeft geleerd, mag er zijn in al haar vormen. Het is weer heel geworden.

Geknakte olijfboom

Ik kijk verder om me heen en zie een andere olijfboom dat bestaat uit drie stammen maar waarvan de oorsprong in de grond toch uit één stam voortkomt. Alle drie de stammen zijn precies in evenwicht, in harmonie. Ze leunen alle drie even ver over naar buiten op zoek naar het zonlicht om te kunnen groeien en bloeien. Ook hier zijn ze samen één geheel.

Hoe meer ik al deze verschillende bomen bekijk hoe meer ik tot de conclusie kom dat alles precies goed is zoals het is. Waar de ene tak veel meer overhelt naar de ene kant, zorgt de andere tak aan de andere kant weer voor tegengewicht en dus balans en evenwicht. Elke boom is op zijn eigen wijze volledig in harmonie met zijn zijn. Omstrengeld, verstrengeld in en met zijn eigen takken maar harmonieus in evenwicht en balans om elke wind, regen, zon, insecten te kunnen doorstaan en weerstaan. Sterker nog een thuis te geven, zich voort te planten en nieuw leven in te blazen. Te groeien en te bloeien, zijn vruchten af te staan, naar binnen te keren en weer van vooraf aan te beginnen.

Precies zoals het moet zijn en is in de natuur. Voldoende en goed genoeg, in overgave voor wat er komt. Wat kunnen wij mensen hier toch enorm veel van leren.

Ben je ook wel eens geknakt en vervolgens toch weer heel geworden?

Ver-dwaald

Ver-dwaald in het paradijs. Ik ben ver in het dwalen door het paradijs. Het paradijs is voor mij “pachamama” oftewel moeder aarde en haar prachtige natuur. Ik struin er de afgelopen weken nogal wat in af. Ik dwaal er soms heel ver in en doorheen en elke dag zit ik er ook stil onder een boom, niet wetende waar ik ga uitkomen of wat de bedoeling is. In volledige onwetendheid zien, voelen, ruiken en contact maken met de natuur en te ervaren wat “is”, op dat moment. De ene dag laat ik het gaan en constateer ik alleen maar wat ik ervaar en voel en de andere dag voel en ervaar ik pure wanhoop omdat ik niet weet wat te doen of waar het allemaal heen gaat.

Lost in paradise

Soms word je geheel onverwacht overweldigd door een heftige gebeurtenis. Een gebeurtenis die je wellicht van heel ver hebt zien aankomen maar als het moment dan daar is, desalniettemin als een raket binnenkomt. Een gebeurtenis waar je op moment suprême niet lang over na kunt denken maar je gelijk in de actie doet schieten. Een noodsituatie overkomt je plotsklaps en daar kun je op verschillende manieren mee omgaan. Zoals het vaak gaat, schiet je dan in de overlevingsmodus zoals ook ik deed. Je lichaam en geest komen in de hoogste staat van paraatheid, je gevoel en het hoe en waarom schakel je uit. Oplossingsgerichtheid voert de boventoon. Dat is wat er met en in mij gebeurde, enkele weken geleden. Ik stapte in een modus van kort samenvatten wat er aan de hand was, wat de oplossing zou kunnen zijn en wat het gevolg was.
Wat er aan de hand was, was niet duidelijk en wat de oplossing zou zijn konden alleen de hulpverleners aangeven en wat het gevolg zou zijn was totaal onbekend omdat de eerste twee items onbekend waren. Het enige dat ik kon doen was geduld hebben en afwachten. Inwendig voelde ik dat het niet goed was en gierde de adrenaline door mijn lichaam. Adem in en adem uit, hield ik mezelf voor. Je bent overgeleverd aan de goden en kunt er zelf helemaal niets aan veranderen. Na enkele uren kwam er een verlossing, althans zo leek het. Oh nee toch niet, het was wat anders, weer geduld hebben. Weer adem in en adem uit, rustig blijven. En als je ergens op moet wachten dan lijken 10 minuten wel een uur. Na die 10 minuten volgde alsnog een verlossing, het was niet goed, maar er was wel een oplossing die nu verder onderzocht ging worden en ik mocht weer wachten. Weer enkele uren later werd duidelijk wat de oplossing was en wat de gevolgen zouden zijn. “Gaat u maar naar huis en morgen zien we u weer”, werd mij gezegd. Ik reed naar huis in het holst van de nacht en maakte de deur open, waarbij ik zacht begroet werd door mijn trouwe viervoeter. Ze wist en voelde wat er aan de hand was. Ik barstte in tranen uit, zittend op het stoepje voor de deur, realiserende in wat voor slechte film ik was beland. Mijn trouwe viervoeter legde haar pootje op mijn schoot en haar hoofd op mijn arm en keek me triest aan alsof ze wilde zeggen “rustig maar, ik ben bij je”.

Geknakt

Dood en leven hangen heel dicht bij elkaar. Of dit nou fysiek is zoals wij mensen dat kennen of in de context van elk einde heeft een nieuw begin. Dat gaat ook over dood en leven, maar hoeft niet noodzakelijk fysiek te zijn. Zo kan een tak van een boom afsterven maar aan de andere kant van de stam kan een nieuwe tak aangroeien. Of een prachtige bloem die uitgebloeid is en met de wind wordt meegenomen, maakt plaats voor een nieuwe knop als de cyclus van het jaargetijde doorlopen is en het later weer lente wordt. Dat is de natuur en zo zal het altijd blijven. De “circle of life”.
Na de opgebroken nacht met de eerste heftige gebeurtenis volgt een rustige dag, waarbij de adrenaline in mijn lichaam zakte maar nog steeds paraat stond. Er moesten dingen geregeld worden, dingen die veel tijd en energie kostte. Totdat er een tweede klap achteraan kwam die genadeloos leek. Het was geen raket meer die binnen kwam maar een bom die ontplofte. Zo ervoer ik dat. Als er een hel bestond dan was ik nu in die hel aangekomen. Er was een begin maar er leek geen einde aan te komen. Het was ineens alle hens aan dek, waarbij mijn geduld meer dan gebruikelijk op de proef gesteld werd. Wachten, wachten en nog eens wachten. Vragen beantwoorden, dingen regelen, mensen op de hoogte brengen. Met grote dankbaarheid aan alle hulptroepen die zich aandienden en eentje die er al was. Mijn eigen coach, die wist en voelde dat dit hét moment was om voor mij ‘aan’ te staan. Dat stond ze ook, dag en nacht. Ik kon met haar sparren, in het holst, van de nacht. Ze hielp, telefonisch en op afstand, rustig te blijven op moment dat ze mij het ziekenhuis niet inlieten, ze stond me bij als ik met een rotvaart in de auto van en naar, in alle urgentie, het ziekenhuis reed. Ze hield me alert, op wat zich aandiende en waar ik mijn drang naar controle over de situatie kon overgeven aan de ‘goden’. Ze liet me inzien wanneer en waarop ik mijn energie al dan niet kon richten en dus wanneer actie te ondernemen en achterover te gaan leunen. Ik deed dat allemaal zelf en zij begeleide me hierbij. Dat ‘aanstaan’ voor je cliënt op exact het juiste moment, is het grootste goed van een coach. Een surplus en een verrijking, waarvoor mijn ongekende dank.

De actie modus stond weer compleet aan. Kort en bondig, er niet omheen draaien, straight to the point, regelen en vooral geen energie besteden aan randzaken. En als die randzaken er kwamen, dan kapte ik het correct af omdat ik door moest. Een kant van mezelf ontpopte zich waarvan ik wel wist dat ik die in mij had maar nooit echt aandacht aan besteed had en nu handelde ik ineens zo alsof het mijn tweede natuur was. In complete tegenstelling van mijn “normale” modus, waarin ik altijd probeer om zaken uit te leggen op een tactische wijze, noem het soms langdradig. Een kant van mezelf die ik heb en me soms irriteert aan een ander, als deze langdradig is. Dan denk ik “kom to the point”, wetende dat ik dat zelf ook heb. De ander weerspiegeld mijn eigen doen en laten, zo waar en soms zo niet leuk.

Dark cloud over paradise

Dagenlang afwachten, zaken regelen, trachten verbinding te maken met het universum en het leven of aankomende dood met “pachamama”/moeder aarde, rijst dan toch een lichtpuntje aan de horizon.
Het ergste leed lijkt geleden te zijn en er is nog een hele lange weg te gaan, maar vanaf nu volgt er een nieuwe fase. Opgelucht en blij starten we vol goede moed aan die nieuwe fase. Een fase die louter en alleen in het teken van dankbaarheid en liefde staat. Een periode die heel overweldigend is in positieve zin, waarin niets teveel is die je voor de ander kunt doen of de ander kunt geven want je liefde en dankbaarheid kent geen grenzen.

De regenboog is een symbool van hoop, vrede en troost. Het is letterlijk een lichtpuntje in donkere tijden. Het kan ook een teken zijn van een nieuw begin. Dat nieuwe begin kwam er na dagen van geduld & hoop.


En als het dan na enkele weken nóg beter gaat, volgt er opnieuw een nieuwe fase. Een fase die zich enerzijds gelukkig in een naar omstandigheden rap tempo opvolgt en anderzijds te snel gaat voor mijn gevoel. Want ik heb de ene fase nog niet kunnen verwerken en de volgende dient zich alweer aan. Hierdoor voel ik dat de druk wordt opgevoerd in mezelf en voel ik de adrenaline naar de top stijgen. Wetende dat die adrenaline al mijn energie op slurpt en me uiteindelijk “lam” gaat leggen. En dat lam leggen gebeurt sneller dan ik het kon denken. De overlevingsmodus kan niet “aan” blijven staan, dat houd je een bepaalde tijd vol maar daarna gaat het lampje uit. Zie het als een batterij, als deze non-stop aan staat, dan komt er een moment dat de batterij leeg is en alleen nog maar uit kan staan. Totdat je de batterij vervangt, maar jouw eigen batterij kun kun je niet vervangen, die kan je alleen maar zelf weer opladen door rust en ruimte te creëren voor jezelf.
Dat is precies waar ik me nu bevindt, in het vacuüm van rust en ruimte versus de trein gaat door, want de zorg loopt door. Ik balanceer van het ene naar het andere terwijl het ene mij soms inhaalt op het andere. En dat maakt dat ik mij ver-dwaald voel en soms door de bomen het bos niet meer zie.
Afwisselend voel ik mij compleet uitgeput, opgebrand, leeg, apathisch, stil, geen prikkels kunnen verdragen, moedeloos, boos, intens verdrietig, angstig, zorgelijk, opgewekt, verbonden, vervuld met liefde en dankbaarheid, los van alles, onmachtig, slap, alert, ongeduldig en alles wat daar tussenin zit. Kort samen gevat, ik ben soms de weg kwijt.
Nooit had ik kunnen bedenken wat voor een impact een dergelijke noodsituatie of gebeurtenis met je kan doen. Zeker niet als ik naar mezelf kijk, als mens en vooral als coach met zoveel tools in mijn rugzak om toe te kunnen passen in combinatie met mijn reflecterend vermogen. Of vind ik nu zelf dat ik mijn eigen coach moet zijn? Dat ik mezelf net zo goed moet kunnen begeleiden en helpen zoals ik dat met en bij anderen kan? Mag ik geen steek laten vallen? Mag ik geen hulp vragen, juist omdat ik zelf coach ben? Als ik heel eerlijk ben, dan vind ik dat ik mezelf moet kunnen redden. En tegelijkertijd weet ik dat dit niet kan en ik dat zelfs niet moet willen en toch, toch doe ik dat. Oude patronen liggen op de loer en zie dat ik erin gevallen ben, een patroon dat zijn herkomst heeft van toen ik jong was “alles alleen doen en zorgen voor”. Op het moment dat ik mijn opgelopen wonden lik, herken ik dit patroon en weet ik dat ik voor mijn eigen welzijn moet gaan zorgen en hierbij hulp mag vragen. Echt hulp, want de dagelijkse rituelen in de natuur die ik toepas en waar ik rustiger van word is een belangrijk deel maar mezelf overgeven aan hulp aan de andere kant is óók een ding.

“Olijfje”

Hulp is direct beschikbaar in de natuur, een energie en wijsheid die altijd voor handen is………

Ik ben me bewust van waar ik in zit, wat ik nodig heb versus alles wat er om me heen gebeurt. Ik wil niet in de valkuil trappen om weer in mijn eigen gevangenis te gaan zitten en ga daarom elke dag opnieuw minimaal één wandeling in de natuur maken en zit ik heel bewust stil bij mijn lievelingsboom “Olijfje” waar ik mij tot mijn engelen, gidsen, oma en opa, mijn voorouders, earthkeepers en spirit richt en om hulp vraag. En elke dag opnieuw praat ik met “pachamama” sweet mother earth, father sun, grandmother moon, star nation, animal kingdom, plant nation and stone people om hen te bedanken, te respecteren en mijn liefde te uiten. Dit helpt mij enorm om weer een klein beetje voeling met mezelf te verkrijgen en tot mezelf te komen en mezelf te verbindingen met al wat er is. Net zoals yoga en bewust ademhalen en de koude opzoeken (voor zover dat kan in een warm land) en heel veel stilte om me heen te creëren, een belangrijk onderdeel is van mijn welzijn en ruimte.
Zo kom ik terecht in mijn eigen ‘cocon’, een cocon waar ik me veilig voel, kan bijkomen en weer orde op zaken kan stellen in mezelf om weer in die buitenwereld te treden. Door mezelf regelmatig in dat cocon te plaatsen, laad ik weer op, kan ik anders naar dingen kijken en krijg zodoende een ander perspectief, vertrouwen ook dat alles precies zo gebeurt zoals het moet zijn en ik/we beschermd worden door iets groters. Dingen ‘moeten’ gebeuren zoals ze zich aandienen. Het brengt me rust in de hele precaire situatie, rollercoaster waarin ik me bevind.

Dankbaar dat het universum mijn vraag om hulp beantwoord heeft. Enkele dagen geleden kreeg een dierbare sjamaan sister de boodschap door dat ze contact met mij moest zoeken en zo ontstond een vraag-aanbod verhaal waar ik heel erg naar uitkijk.
Net op het moment dat ik het meest ver-dwaald was. En alleen al het gevoel te hebben dat mijn vraag gehoord is en er hulp aankomt, zet mezelf in een andere energie. Krijg ik opeens meer verbinding met mezelf, krijg ik zelfs boodschappen door die ik voor mijn werk als coach zou kunnen gebruiken, maakt mijn rug rechter, voel ik meer ruimte en heb ik meer energie. Ik voel zelfs de drang om deze blog te schrijven en durf hieraan toe te geven. Ondanks dat ik al een week of vijf slecht of nauwelijks slaap. Het liefst ging ik met pen en papier onder “Olijfje” zitten maar de regen komt er momenteel met bakken uit in combinatie met onweer en bliksem en dan is stil zitten onder een boom niet echt handig.

Al die tijd tracht ik te reflecteren op wat er is gebeurd, wat er in mij is gebeurd en wat er zich aandiende. Ik ben een kei in analyseren en reflecteren, dat is een prachtige eigenschap vind ik zelf maar ook mijn valkuil. Soms is het beter niet te analyseren en de dingen gewoon laten voor wat ze zijn. Antwoorden komen vanzelf, weet ik ook uit eigen ervaring. Als je naarstig op zoek gaat, vind je het niet. Maar als je het laat, dan vindt het jou!

Ik hoef alleen maar te voelen en te ‘zijn’.

Samen-verbinden-natuur

Drie woorden die álles in het leven omvatten. We zijn onderdeel van het grote geheel; de aarde, de wereld, het universum. De mensheid, het dieren- en plantenrijk, de zon, de maan, de sterren, planeten én de aarde. Het is een ketting, ecosysteem, “the circle of life”. We hebben elkaar allemaal nodig, het één kan gewoonweg niet zonder het of de ander. Dat is de natuur en zal altijd de natuur blijven, dat is hetgeen dat ons allen verbindt.

Samen -verbinden – natuur

Na een prachtige en avontuurlijke wandeldag in de Spaanse natuur, samen met mijn prachtige dochters en trouwe viervoeter, waren dat de woorden die als eerste in mij opkwamen. Samen, in verbinding, in en met de natuur. Ik voelde me de rijkste vrouw, of eigenlijk meisje, op de aardbol.
Met 30 graden, geluiden van de vogels en de krekels, af en toe een briesje vertrokken we over een een verharde weg. Na een kilometer of wat bleef die verharde weg doorgaan en hadden we zoiets van “dit is niet de bedoeling van in de natuur wandelen”, we willen van die verharde weg af!
Zo snel als we konden liepen we een pad in, weg van de verharde weg, onze trouwe viervoeter nam de leiding en liep voorop. Wij dachten letterlijk dat ze ons met een kluitje in het riet gestuurd had, maar achter dat riet en bamboe kwamen we bij water uit. Het bleek een kabbelend beekje met sommige plekken wat dieper, diep genoeg voor onze viervoeter om zich even lekker af te laten koelen en bijna plat op de buik in het water te laten genieten. Als vanzelf volgde we haar voorbeeld, schoenen en sokken uit en met blote voeten het water in. Heerlijk! Mijn jongste dochter zag allerlei prachtige dingen in de natuur om te fotograferen terwijl wij genoten van het water.

Na onze afkoeling liepen we een beetje parallel aan het beekje dat meanderde door het landschap naar boven. Onze viervoeter had al weer een prachtige plek gevonden om weer af te koelen. Je moest er wel wat voor doen om bij het water te komen, een beetje als een stel berggeiten daalden we grote keien en stenen af tot aan de rotsblokken het water opdoemde. En ook hier genoten we alle drie meteen van het waterspel van onze viervoeter en kwamen tot de conclusie dat de natuur ons zoveel moois geeft, gratis en voor niets. En juist omdat het gratis, wonderbaarlijk mooi en rustgevend is dienen wij als mens dit te koesteren en ons ervan bewust te zijn om zorgvuldig met de natuur om te gaan. Want als wij het vervuilen dan komt die vervuiling ook bij de dieren en planten terecht en met de natuurlijke cyclus komt die vervuiling vanzelf weer gewoon bij ons zelf terecht.
Wat je geeft krijg je terug”

Sportief als we allen zijn, zoeken we altijd naar de meest uitdagende route opdat we écht avontuur beleven en nog eens de vele spiergroepen die ons lichaam ons gegeven heeft, te voorzien van enige actie. We vervolgden onze weg dus niet via het pad maar recht naar boven een steile helling op die bezaaid was met kiezelstenen, losse takjes en dennennaalden. Glad dus, zonder enige houvast van een struik of boom. Boven aangekomen volgde we verder het pad, stilzwijgend met elkaar in verbinding maar in onze eigen gedachten al rondkijkende in de prachtige natuur. We passeerden een bouwvallig boerderijtje dat onze interesse wekte om ook hier even naar binnen te gaan en rond te kijken. Rondom deze bouwval waren er grote hellingen van uitgestrekte velden met wijn struiken. We kwamen steeds hoger op de berg en stonden regelmatig stil, niet alleen omdat het snikheet en vermoeiend was maar ook om ons weer te laten verwonderen door de schoonheid tussen de bergen en rotsen. Onze viervoeter begon wel erg te hijgen van de warmte waarop we besloten om haar te voorzien van meegenomen water en schaduw en hadden het idee om ook weer bij water uit te komen waar ze zou kunnen zwemmen (en wij ook). We vervolgde het pad dat nog verder naar boven liep en hoe graag we ook wilden dat dit pad omboog naar rechts zou buigen, daar waar het water moest zijn, toch liep het pad via links steeds verder omhoog. Er kwam geen einde aan, dus besloten we op verkenning uit te gaan of we via struikgewas niet toch rechtsom konden buigen. Oneffen ondergrond, veel stenen en nog meer struikgewas viel ons ten deel, waarop onze viervoeter instinctief haar roedel in de gaten hield en telkens mee voorop liep, zich dan weer liet zakken tot de laatste in de rij en als dat in orde was dan deed ze hetzelfde ritueel telkens opnieuw.
Op een gegeven moment konden we niet meer verder, tenzij we ruim anderhalve meter lager een rotspartij omlaag zouden gaan, waarna het redelijk stijl met losliggende stenen verder omlaag liep. Niet geheel ongevaarlijk en hoe gingen we dat dan doen met onze viervoeter? Die kon hier onmogelijk vanaf springen. Onze viervoeter begon al te piepen en te blaffen, alsof ze wilde zeggen “dit gaat ‘m niet worden! Dit gaan we niet doen, kom terug!” terwijl wij al anderhalve meter lager stonden. Toch wisten mijn oudste dochter en ik dat dit ging lukken, we pakten haar met ons tweeën vast en lieten haar via onze schouders uiteindelijk afzakken naar de grond. Een tafereel dat je wel eens ziet bij een concert, als fans of muziekanten zich al sky-divend voorover laten vallen en over de hoofden en schouders van het lager staand publiek begeleidt worden. Spannend was het wel want we moesten ons schrap zetten om niet naar beneden te glijden. Out of the comfortzone voor ons allen, als we niet samengewerkt hadden en in volledige verbinding waren om dit te doen slagen was het niet gelukt. We daalden verder af en hadden nog verschillende uitdagingen en obstakels te overwinnen want we waren in een leegstaande rivierbedding terecht gekomen van rotsen, losliggende keien en veel struikgewas, afwisselend met een vlak of open stuk en een kleine pool water vol met kikkers. Als moeder overste of moeder gans liep ik voorop om het gevaar in te schatten. Ik voelde me hier geheel natuurlijk verantwoordelijk voor maar ook volledig mee in mijn nopjes. Een uitdaging op sportief vlak maar ook mentaal om risico’s in te schatten en te zorgen voor mijn kroost plus viervoeter. Eénenvijftig, maar zo fit als een vijfentwintig jarige liet ik mijn kroost regelmatig gekscherend en lachend weten. Want ik had al een paar dagen van ze gehoord dat die ene rok me wel erg oud maakt en “oe mama, nu zie je je rimpels wel heel erg met je gebruinde gezicht met witte lijnen”, nu lijk je wel zestig”. Het bewijst maar weer dat uiterlijk niets zegt, maar het gaat om hoe je je voelt en hoe je innerlijk is. Als een vijfentwintig jarige dus haha.

Beneden aangekomen stuitten we op het kabbelende beekje maar volledig omgeven door bamboe, riet en ander struikgewas. Wat zouden we doen, oversteken tussen het struikgewas door of een stuk parallel lopen met het beekje en hopen dat we verderop op een betere plek konden oversteken? Moeder gans werd overmoedig en liep voorop en zei, “laten we een stuk parallel lopen met het beekje om verderop over te steken”. In plaats van dat het struikgewas minder werd, werd het juist steeds dichter, dus liepen we weer terug door het struikgewas om toch maar over te steken op de eerdere plek. Viervoeter dacht “zoek het maar uit jullie, ik ga er alvast in liggen”. En dus staken we tussen het riet, bamboe en ander struikgewas het beekje over, om aan de overkant nog steeds tussen het struikgewas door te lopen richting een verhard pad. Dat pad bereikten we lachend maar toch wel enigszins vermoeid en snakten naar water. Tot onze verwondering werden we rijkelijk beloond met wat er toen opdoemde: een natuurlijke bron omgeven tussen de rotsen, prachtig helder water op en evenzo prachtige plek. Echt een “wauw” moment, zelfs onze viervoeter was ervan onder de indruk en kon niet wachten om zichzelf onder te dompelen.

Met dank aan roosmarting.photo

Deze prachtige dag zal me nog lang heugen, omdat deze volledig doordrenkt was van samen, in verbinding, in/met/één & onderdeel te zijn van de prachtige natuur die onze aarde “pachamama” ons geeft. Hoe zou het zijn als de mensheid bewuster en altijd op deze basis zou kijken en handelen? Zich onderdeel zou voelen van onze prachtige natuur, hierop zou kunnen vertrouwen en zich hierdoor zou kunnen laten leiden? We naar elkaar zouden kijken vanuit respect en liefde in plaats van wantrouwen, verdeeldheid en in tekorten te denken?

Thank you pachamama, father sun, grandmother moon, star nation, animal kingdom, plant nation and stone people for allowing us one more day on this beautiful earth. 🙏🏽
AHO ❤️

Nieuwe stap

Nieuwe stap

Even the longest journey starts with one step

Zo begon ik ruim een jaar geleden met mijn eerste blog bericht. Inmiddels maak ik een flinke reis en heb ik daarvoor, eind 2020, een eerste – nieuwe – stap gezet.
Bedrijfsmatig had ik mezelf nogal in een kooi gezet. Door mijn veelzijdigheid ten toon te spreiden in mijn aanbod, zagen mijn cliënten maar ook ik zelf niet meer waar het mij nu echt om ging. Mijn veelzijdigheid en interesse vind ik erg leuk, en is meteen ook mijn valkuil. Ik zag niet meer wat ik nou het allerleukste vond, mijn kracht zat en had geen focus meer en zo werd mijn veelzijdigheid een valkuil waar ik zelf was ingelopen. Tada, ik had mijn eigen kooi gebouwd en dat wilde ik veranderen.

De natuur, in al haar facetten “zien-horen-voelen-ruiken-proeven“ is mijn tweede natuur. Daar voel ik me thuis en daar kom ik telkens opnieuw bij mijn eigen-wijsheid. Mijn passie voor de natuur en wat de natuur ons vertelt en spiegelt kent zijn weerga niet. Neem daar het sjamanisme in mee dan is de cirkel rond. Sjamanisme is leven volgens de natuur, zoals onze verre voorouders reeds deden en dus juist wijs-heden in pacht hadden die nu, heden ten dagen nog steeds werken. Letterlijk “ down to earth”, niets zweverigs aan.

Natuur – het liefst met mijn trouwe vier-voeter

Om mij heen zie ik heel veel “succesvolle”ondernemers worstelen met het feit dat ze alles hebben en kunnen wat hun hart begeert en toch nog iets missen. Geen of nauwelijks nog passie hebben en hun bedrijf runnen op de automatische piloot. Ze zitten gevangen in hun eigen kooi.
Zo is mijn reis ontstaan, het gegeven van de natuur (met mijn kennis en kunde) en de worstelende succesvolle ondernemer die toe is aan ont-kooien. Ont-kooien is niets minder dan loskomen van gewoontes en patronen, belemmerende overtuigingen en transformeren naar optimale vrijheid in doen en laten, zakelijk en privé. Ja, dat is simpel! Maar: Hoe dan?

Mijn reis begon vorig jaar met “hoe dan?”
In het huidige tijdperk van internet, social media en de marketing eromheen zag ik door de “bomen het bos” niet meer. Totdat mijn oog herhaaldelijk viel op een post van een oude bekende van mij, Jeanne Roefs die zich juist hierin (o.a.) gespecialiseerd had. Ik boekte een kantelgesprek bij haar en ging vervolgens een half jaar traject aan om mijn bedrijf de gewenste nieuwe richting in te laten slaan met de daarbij behorende, voor mij passende, marketing. Na de eerste live-dag met Jeanne smaakte mijn reis naar veel meer. Ik stond te popelen, had energie voor tien en kreeg inzichten en ideeën in overvloed. Jeanne haalde mij door de mallemolen, stemde af op mij en ik vervolgens weer op haar. Synchroniciteit ten top en in overvloed, out-put enorm. Ik realiseerde me gaandeweg deze mooie reis, dat ik met Jeanne goud in handen had. Dat wist ik jaren geleden al, maar moest bij mij nog even rijpen.
Natuurlijk liep ik ook tegen minder leuke dingen aan en tegen weerstand van bepaalde zaken. Zo was het wel de bedoeling dat ik “posten” op social media leuk zou gaan vinden en dat ik een nieuwe website ging bouwen. En daar kwam de weerstand. Huh wat, social media, posten, een nieuwe website?! Daar ga ik maanden over doen, en wat moet ik daar dan op zetten? Mijn vorige website heeft me een half jaar bloed zweet en tranen gekost en was met beleid en zorgvuldigheid gedaan. Een enorme energie-sloper voor mij. Dus mijn belemmerende overtuiging stak de kop op “pfff werken aan een energiesloper”. En toen stagneerde het zaakje, kreeg ik geen letter op die website, zat mijn hoofd ineens vol en kwam er ook geen idee meer. Ondanks mijn wandelingen in de natuur, mediatie en andere tools die ik in mijn rugzak heb. Ik was en bleef het liefste onzichtbaar. En natuurlijk werd ik op alle mogelijke manieren uitgedaagd om naar binnen te gaan. Binnen in mij te kijken wat weerstand opriep. Ik kwam bij de netwerk open coffee van sports en media-INN in Sittard en daar riepen zo ook meteen social media hier en website daar. Overal kwam ik het tegen en vooral had ik de neiging om er tegenin te gaan, te vechten tegen al die (vaak wijze) adviezen. Tjonge wat had ik er een bloedhekel aan en zei telkens eigenwijs “ja dat kan, maar ik ga het anders doen!” Tussendoor had ik ook nog elders een verbouwing te doen en te leiden en zelf alle hens aan dek te hebben. Een mooie gelegenheid om even letterlijk en figuurlijk mijn energielek te ontvluchten.
Echter de wekelijkse coach calls met Jeanne liepen gewoon door, ver weg in de natuur tijdens het wandelen. En daar werd duidelijk wat mijn belemmerende overtuiging was waarom ik liever onzichtbaar bleef. Een aha moment waarvan ik dacht dat ik dat al heel lang geleden had opgelost kwam nu ineens in vol ornaat terug. Ik wilde het perfect doen, was bang om op mijn gezicht te gaan en het “niet goed genoeg” te doen. En dat terwijl ik tijdens de master in coaching van Cruyff, Only Friends in Amsterdam, ervan overtuigd was dat ik “goed ben zoals ik ben”. Ja, ik had al veel opgelost maar ik was nog wat stof vergeten in die ene hoek. Die stof was nu letterlijk en figuurlijk (door de verbouwing in huis) opgewaaid. Dat gaf onrust, koude en de neiging naar controle. Oef het ene inzicht na het andere kreeg ik door. Die verbouwing was letterlijk en figuurlijk waar ik midden in zat, het was de spiegel van mijn innerlijk. En zoals een verbouwing meestal gaat, zijn er onvoorziene zaken en kun je niet alles onder controle houden en zul je je soms moeten overgeven aan dat wat zich aandient, te accepteren en geduld te hebben. Oh ja, zo zat dat! Ik was volledig in mijn valkuil gestapt, of beter gezegd terug in mijn kooi gestapt.
Die kooi lijkt dan heel comfortabel, echter als je eenmaal uit die kooi bent en je je eigen-wijsheid en vrijheid hebt geproefd dan wil je niet meer terug, dan smaakt het naar meer. Jezelf verder ontkooien, op alle vlakken.

Ont-kooien

De verbouwing kwam tot een einde en zo kwam mijn innerlijke reis tot een hoogtepunt: actie! Ik had mezelf een deadline gesteld die ik samen met Jeanne niet beter had kunnen bedenken dan mijn nieuwe bedrijf op 5 mei 2021 te lanceren. Op nota bene be-vrij-dings-dag!
In een mum van tijd was de website af, had ik diverse posts af voor LinkedIn (ja, echt social media) en Instagram en maakte ik met hulp van mijn dochter meerdere filmpjes waar mijn broer het monteren voor zijn rekening nam. Zo viel alles op zijn plek. Het meest grappige (toeval bestaat niet) is dat ik exact een jaar geleden op bevrijdingsdag een blog schreef met een foto erbij van mezelf in een kooi. Het idee (zaadje-natuur) was toen al geplant! Die kooi, die ik dit jaar van mijn lief cadeau kreeg, is nu mijn “handelsmerk”, mijn marketing tool.

En nee, social media blijf ik een dingetje vinden. Niet meer omdat ik bang ben op mijn gezicht te gaan, maar omdat ik gewoon een “live” mens ben, die het liefst buiten interactie heeft met de ander. Dat is mijn kracht en daar focus ik me op. Dat is mijn vrijheid, het doen zoals ik het wil, wanneer en hoe. Dat mag ik allemaal zelf bepalen. Ik begeleid mijn cliënten in alle liefde en met passie tijdens het ont-kooi traject. Met die intentie krijg ik geheid de juiste ondernemers op mijn pad.

Mijn reis duurt nog voort, want zoals ik al zei, “eens geproefd, smaakt naar meer”………
ont-kooien – vrij-heid.

Schrijven aan mijn boek, in mijn buiten kantoor………

http://www.KaatjeJansen.com

Liefde

Vandaag is het Valentijnsdag, de dag van de liefde. Prachtig dat de liefde gevierd wordt en altijd fijn om een lief kaartje en/of cadeautje te mogen ontvangen van je geliefde. Echter wat mij betreft mag de liefde elke dag opnieuw gevierd worden, want waar zouden we zijn zonder liefde??
Liefde is oneindig, liefde kent geen tegenstellingen, liefde heeft genoeg aan zichzelf. En liefde heeft geen bewijs nodig, maar is een voortdurende overgave. Liefde is geen ééndagsvlieg en heeft geen commercie nodig in deze wereld van overconsumptie (waar ik me ook schuldbewust van ben, ik ben niet heiliger dan de paus).
Mij is het, dankzij dit vreemde en bedenkelijke corona tijdperk, nóg duidelijker geworden dat liefde het anker van het leven is. Dat een klein gebaar, behulpzaam zijn, compassie hebben met de ander, een blik, een omhelzing, een aanraking een wereld van verschil kan maken en een absolute intentie van liefde is. Ook wanneer of ondanks dat een overheid dit verbiedt, want het moet niet gekker worden. LIEFDE OVERWINT ALTIJD!

Misschien mag vandaag, 14-2-21 Valentijnsdag, de eerste dag zijn om een begin te maken voor een liefdevollere kijk op jezelf, je omgeving en de wereld?
Wie en wat heb je allemaal lief? Dat kan uiteenlopen van materie tot levende wezens. Nee, niet alleen je partner of (on)bereikbare liefde zoals Valentijn doet geloven. Maar ook de liefde voor jezelf, je ouders, je voorouders, je (klein)kinderen, je huisdier(en), je familie, de mens an sich, de planten en de bomen, de zon, de maan en de sterren en zelfs schelpen en stenen. De mensen en dieren die je hebt leren kennen tijdens je reizen aan de andere kant van de wereld, de liefde voor de mooiste plekjes waar je geweest bent of de liefde voor je herinneringen. En misschien wel de liefde voor je eigen lichaam, waar vaak spastisch over gedaan wordt. Maar misschien heeft jouw lichaam wel een heel erge en enge ziekte doen overwinnen en voel je meer liefde voor je sterke lichaam dan ooit tevoren. Of je hebt de dood in de ogen gekeken en ken je het leven daardoor overweldige liefde toe. Elk verhaal kent zijn eigen waarheid, met de liefde als anker.

Zo kwam ik al heel vroeg, als pasgeborene, in aanraking met liefde. Liefde voor de borsten van mijn moeder, want daar kwam mijn voedsel uit en werd mijn honger mee gestild. Mijn eerste levensbehoefte, voedsel, had als anker liefde. Daarna volgde de liefde voor mijn moeder en niet veel later ook de liefde voor mijn vader. Een cliché volgorde, mijn moeder was tenslotte de eerste die mij verzorgde, waar mijn vader af en toe een hand hulp aan bijdroeg. Over de hoeveelheid zorg en wanneer, zijn de meningen van mijn ouders nog altijd verdeeld haha. Mijn vader denkt nog steeds dat hij veel meer deed dan mijn moeder zich ooit zal herinneren. Vooral mijn poepluiers verving mijn vader ‘s nachts, zegt hij. Ik ken mijn vader een beetje en denk er het mijne van.
Na 1,5 jaar kwam mijn broer ter wereld en werd geacht dat ik daar ook liefde voor voelde. Dat was een pijnlijke, want dat voelde ik niet (zeggen mijn ouders). Ik vond de komst van mijn broer allerminst leuk omdat ik de aandacht en liefde van mijn ouders met hem moest delen en ik wilde toen niet delen.
Toen ik 6 jaar oud was besloot mijn moeder om weg te gaan, te gaan scheiden en klapte de ouderlijke liefde als een zeepbel uit elkaar. Dat was het moment dat liefde verwarrend werd voor mij, liefde niet oneindig leek en grenzen leek te hebben. Het gevoel te moeten kiezen tussen twee ouders en het dus leek alsof ik voor de één meer liefde had als voor de ander.
Het werd nog erger toen mijn broer en ik, samen met mijn moeder, in een kraakpand in de straat van de toenmalige Mabi bioscoop in Maastricht terecht kwamen. Daar dacht mijn moeder “dit wens ik niet voor mijn kinderen” en bracht ons terug naar Geulhem, naar mijn vader. Ze zou ons weer volledig “terugnemen” als zij haar leven en woning weer op orde had, tot dan gingen we om het weekend naar haar.
Mijn vader had een drukke en belangrijke baan, geen 9-17 uur baan, en was heel veel weg. Waar haalden wij de liefde dan vandaan? Ik heb geen idee, ik weet wel dat mijn broer en ik elkaar het leven zuur maakten zodat we mijn vader op zijn werk konden bellen en dan gingen klagen. Dan kregen we aandacht en zo werd er een liefdevol patroon ontwikkelt wat jaren doorging. Alleen als we moesten sporten, en ik deed nogal wat tegelijkertijd (voetbal, handbal, tennis en in de winter skiën), dan had mijn vader volle aandacht voor ons en reed ons van voetbalveld naar sporthal en tennisbaan. Daar heeft zich mijn liefde voor de sport ontwikkelt. Sport stond synoniem voor liefde van mijn vader.
En dus wilde ik overal de beste in zijn, altijd winnen en zoveel mogelijk sporten kunnen zodat de liefde van mijn vader nog groter werd en misschien toch zelfs wel oneindig?

Mijn moeders liefde was, nu achteraf bezien, al oneindig en onvoorwaardelijk. Geduldig, zorgzaam en altijd liefdevol, maar dat wilden we niet zien of konden we toen nog niet zien. Uiteraard is de liefde van mijn vader ook onvoorwaardelijk en oneindig, ook al vult hij die op een andere manier. Het anker van beide ouders is liefde, elk met een andere invulling.
Ik kreeg er zelfs op mijn twaalfde (via mijn moeder) nog twee hele lieve (half)zussen en een (half)broer bij, waarvoor ik dankbaar ben en heel veel liefde voel. Waarvan ik “half”-zus/broer een ontzettend stom woord of omschrijving vind. Ze zijn niet half maar heel en ik voel zeker niet minder liefde voor hen dan voor mijn zogenaamde “hele” broer, waar ik dan zogezegd maar een halve relatie mee heb. De woordspeling ter zijde.

Mijn liefde voor de natuur en het boven natuurlijke (zoals sommige het omschrijven) was er al op jonge leeftijd en wanen mij in moeilijkere tijden nog steeds terug aan herinneringen van toen. Zo was ik als zes of zevenjarige (of misschien toch iets jonger, ik weet het niet meer) het meest gelukkig als ik op de “hei” in Waasmunster (België-mijn roots) was. Mijn ene tante en Peetoom woonde aan de ene kant van de hei (grasveld in bosrijke omgeving) en een andere oom en tante woonde aan de andere kant van deze hei. Ik zie mezelf nog steeds rennen door het gras met een big smile op mijn gezicht. Spelend in het gras, samen met neven en nichten, of fietsend door de bosrijke omgeving. Waanzinnig vond ik dat. Ik pakte dan de fiets en ging er alleen op uit. En mijn lievelingsnicht had er een soort van speel-poppenhuis op die hei staan waar je zelfs in kon slapen. Hetgeen ik daar dan ook regelmatig deed, het liefst samen met haar.
Fascinerend vond ik de bomen, het gras en de planten, vooral de bloeiende versies. Zoveel pracht en praal, dat alleen maar liefde kon uitbeelden en uitdrukken.

Wat een aanleiding van het woord liefde al niet doet. Tal van herinneringen en beelden komen boven.

Ziggy & Mokka ❤️

Mijn dieren liefde stamt ook uit die zelfde tijd. We hadden heel vroeger kippen en een haan. En een hond, een Duitse Staande korthaar, Nascha. Daarna 2 katten (ter compensatie van de afwezigheid van mijn moeder, grapje he), een grijsgestreepte kat van mijn broer (Brammetje) en een zwarte kat met witte pootjes van mij (Saartje). En samen kregen ze plots 8 kittens op het dekbed van mijn broer. Hilarisch. Op de lagere school hielden we met ons allen een cavia, Pumpie genaamd, die we om beurten tijdens weekenden en schoolvakanties mee naar huis mochten nemen om liefdevol voor te zorgen. Na die cavia die af en toe ten tonele verscheen, volgde 2 witte muizen en een witte hamster. Die laatste werd opgegeten door de hond. En ook vissen passeerde de revue in huize Jansen. Gevolgd door tal van konijnen, met binnen en buiten hok. Uit het buiten hok werd het konijn gestolen, dachten wij. Tot we het lijf van het konijn vonden, maar het hoofd niet. Waarschijnlijk was de boosdoener een marter. Dat was het einde van het tijdperk van allerlei huisdieren.
Mijn grote liefde voor het dierenrijk bleek later toch de hond te zijn. Getrouwd, huisje boompje én beestje. Heel cliché. Het werd een chocoladebruine labrador, Lubbes. De dag dat ik trouwde was dit de extra liefdevolle aanwezige pup. Een stronteigenwijs mannetje dat graag zichzelf uitliet en tegelijkertijd netjes aan de riem naast me op de fiets kon meerennen. Mijn hart verscheurde dan ook toen we hem moesten laten inslapen, want hij had een tumor. Boven in de wei van onze tuin hebben we hem begraven. De pas één jaar oude tweede hond (witte labrador), Ziggy was diepbedroefd en zat als een wolf te huilen naast het graf van Lubbes. Ze was de weg kwijt.
Gelukkig was Ziggy net zo welkom als mijn twee kinderen, in het nieuwe thuis bij mijn lief bijna 6 jaar geleden. Mijn lief vond Ziggy alleen wat braaf en traag, hij hield meer van een pittige hond. Dus, zo gezegd zo gedaan.
Doordat we in de tussentijd een tijdelijke opvang waren voor een Duitse herder langhaar pup van Surinaamse vrienden, vonden we samen de liefde voor de Duitse herder langhaar. Moka (1.0) vertrok naar haar baasje in Suriname. De naam Moka ontstond uit Mo van Monique (dochter baasje Suriname, zowel Monique als Moka 1.0 waren op 14 maart geboren) en Ka van Kaatje (ik zei de gek), oppas moeder van de Duitse herder. Zo had zijn Surinaamse baasje besloten. Dus gingen wij op zoek naar een Duitse herder langhaar. De laatste pup in het Belgische nest, maar de eerste pup die naar mij toe snelde. Het was liefde op het eerste gezicht! Zo werd Mokka 2.0 (we vonden het zo’n leuke naam) welkom geheten. Ziggy was mijn allerbeste en allerliefste vriendin. Ik kon lezen en schrijven met haar, zelfs praten met haar. Ze begreep me. Zo moest ze niets hebben van pup Mokka in het begin, totdat ik met haar sprak en vroeg of ze me kon helpen met de opvoeding van Mokka. En jawel hoor vanaf toen deed ze Mokka alles voor, wees haar terecht daar waar nodig en werden ze dikke maatjes. Helaas bleek ook Ziggy een tumor te hebben en hebben we haar bijna exact een jaar geleden (18-2-2020) moeten laten inslapen, ze was 14 jaar. De ene dochter in Amerika die nog van niets wist en de andere bij haar vader, via FaceTime. Tranen met tuiten hebben we gelaten en geknuffeld tot ze haar laatste adem uitblies. Sindsdien zijn Mokka en ik bijna onafscheidelijk, ook met haar kan ik lezen en schrijven. Lijkt ze vreselijk op haar twee “baasjes”, slim, energiek én heel lui, lief, ongeduldig, soms lomp, groot uithoudingsvermogen, een snoepkont (zeg “ frieten” en haar oren zijn gespitst en de zever loopt uit haar mond). En dan heb ik het nog niet over kaas, als alleen al de kaas in de verpakking uit de koelkast wordt gehaald sprint ze naar de keuken en gaat braaf zitten wachten totdat er kaas van het aanrecht afvalt. Zo heeft Mokka een grote liefde voor kaas (en frieten, ja dat is heel slecht voor een hond, net zo slecht als voor ons zelf, daarom eten we dit ook maar weinig).

Net zoals liefde oneindig is, kan ik ook oneindig vertellen over mijn liefdes en raak ik er niet over uitgepraat.
Mijn ontzettende grote liefde voor de sneeuw bijvoorbeeld (graag in combinatie met skiën), die sneeuwvlokken zijn magisch. Zodra er sneeuw uit de lucht komt gevallen die ook blijft liggen trek ik mijn ski broek aan om buiten in de sneeuw te rollen, te spelen etc. Zelfs mijn kinderen en Mokka hebben deze liefde overgenomen. Als het sneeuwt (wanneer deze blijft liggen) dan kan ik alles uit mijn handen laten vallen omdat de drang van naar buiten moeten gaan zo groot wordt…..dan ben ik niet meer te houden. Zelfs op blote voeten trotseer ik de sneeuw, heerlijk!
Mijn even zo grote liefde voor de zon en warme oorden of in combinatie met de sneeuw (het ideale plaatje). Doe mij maar >25 graden, heerlijk! Onder de 25 graden laten de krekels niet meer van zich horen en is het moment dat ik het al “frisser” vind, zo vertaalt mijn lief dit.

Weet je nog Natalie?!

De tomeloze liefde voor reizen! Het ontdekken van allerlei prachtige en magische plekken, andere culturen, mensen, uitzichten en ervaringen die ermee gepaard gaan. Ik kan me onderdompelen in de magie van reizen en andere culturen, hetgeen veelal voelt als thuiskomen. De pracht en praal aan natuur tijdens deze reizen, het contact met de natuur én plaatselijke bevolking en fauna. I LOVE IT! De voorliefde voor Spaanstalige landen, het ligt zo lekker in het gehoor, heeft iets zwoels, subtropisch, iets zachts en tovert ogenblikkelijk een brede glimlach op mijn gezicht als ik ook maar één woord Spaans hoor. Derrite mi corazón, het doet mijn hart smelten. Spaans eten, Spaanse tegels (Gaudi), de Indianen in Zuid-Amerika. De indianen daar hebben natuurlijk hun eigen inheemse taal maar veelal is de landelijke voertaal Spaans. En ja mijn liefde voor de Indianen cultuur, waar ik eerder over schreef.

Liefde voor muziek, waar ik ook eerder over schreef. Net zoals liefde voor mezelf en liefde voor mijn sterke constitutie, mijn lichaam dat tot heel veel in staat is en ik derhalve koester.
Liefde die ik voel als ik de kerk op het Onze Lieve Vrouweplein binnen loop, de energie die daar hangt -wauw! De Dominicanenkerk, waar een boekhandel in gevestigd is. Daar kan ik uren vertoeven, boeken inkijken, wat drinken, mijmeren, heerlijk!
De liefde voor het “boven natuurlijke”; de zon, de maan, de sterren, het universum. Toeval bestaat niet, dat is synchroniciteit, boodschappen uit het onzichtbare, dat alles energie is, dat alles gebeurt om een reden. Om lessen te leren. De mystiek, romantiek, verliefd zijn op de liefde zelf.

De liefde voor lekker eten, voor feestje met vrienden en familie, liefde voor schrijven, mijn werk als natuurcoach en anderen te helpen, liefde voor vergezichten, zons- op en ondergang, auto rijden (met als heimelijk genoegen – niet ecologisch en slecht voor de natuur – hard rijden (in mijn vorig leven was ik F1 coureur geloof ik) en mijn liefde voor intimiteit en het hele leven, of kan ik nog meer opnoemen? Natuurlijk mijn onvoorwaardelijke liefde voor mijn kinderen, mijn ouders, grootouders, vrienden én de mannelijke liefdes in mijn leven. Daar wijd ik een aparte blog aan, dus nog even geduld. Anders wordt deze blog nóg langer.

Want aan de liefde komt gewoonweg geen einde.

Sta jij wel eens stil bij alle liefdes in jouw leven?! Je mag ze altijd met me delen, ik ben nieuwsgierig.

Solstice – The great conjunction 21/12/2020

Pluto en Saturnus vandaag op hetzelfde punt
“the great conjunction”
Foto: Sébastian Voltmer – Spicheren – Frankrijk

The great conjunction” vindt vandaag plaats. Nu ga ik je niet belasten met wat dit allemaal inhoudt, dat kunnen anderen veel beter. Zij die er veel meer verstand en gevoel voor hebben.
Ik vind dit vooral een mooi moment om bij stil te staan. De twee planeten die conjunct lopen, of eigenlijk zijn, vandaag zijn Jupiter en Saturnus. Tezamen, op 0 graden, brengen zij licht en is dit energetisch voelbaar. Misschien ken je dat wel dat mensen zeggen “er hangt iets in de lucht”, dat gevoel. Spannend ook wel, in positieve zin, want welke gevolgen gaat dit hebben en waar gaat dit heen? Het onzekere en onbekende terrein, waar we eigenlijk allen in zitten van een zo genoemde pandemie met allerlei restricties. De ene leeft compleet in angst, de ander negeert wat er aan de hand is en weer een ander probeert het allerbeste ervan te maken en trekt zijn/haar eigen plan. Zo heeft iedereen zijn/haar voorkeur, afhankelijk van je opvoeding, je ervaringen tijdens je bestaan, waar je woont, in welke omgeving (in de stad of aan de rand van de natuur), met wie je jezelf omringd, de verantwoordelijkheid die je al dan niet neemt in het leven, je afhankelijk bent van anderen of juist niet. Linksom of rechtsom willen we allen uiteindelijk maar één ding en dat is liefde geven en ontvangen en in vrijheid keuzes kunnen maken.

Deze energetische samenloop van omstandigheden, lichtvoetig geformuleerd, (lees lockdown – great conjunction – Kerst tijd) is vooral een uitnodiging om naar binnen te gaan. Naar binnen in jezelf, zoals ook de natuur doet en ik dagelijks naar onze hond kijk en zie dat ze meer slaapt dan tijdens de rest van het jaar. Ze trust en bezint zich voor een volgende wandeling wanneer ze weer naar buiten mag, ze wast zich – zwemt in koud water – , eet, brengt en haalt een knuffel en gaat weer slapen. Is het een idee om als mens deze dierlijke natuur te volgen? Of er toch op zijn minst eens naar te kijken, te observeren en ervan te leren? In grote lijnen dan toch, ons brein houdt ons voortduren bezig met denken, analyseren, plannen etc. Misschien is ons brein soms wel onze grootste vijand, afhankelijk van hoe we het gebruiken?
Rusten en bezinnen. Jezelf afvragen wat je afgelopen jaar allemaal hebt meegemaakt en in een ander perspectief zetten is een mogelijkheid, of kijken naar wat je tot nu toe in je leven gedaan en bereikt hebt en hier dankbaar voor zijn? Of kijken naar wat niet meer bij jou past, de manier waarop je je patronen ontwikkeld hebt, de manier van omgaan met je familie en vrienden, de manier van omgaan met jezelf en je doelen die je jezelf gesteld hebt. Wat past niet meer en wat en op welke manier zou je dingen anders kunnen doen? Waar ben je dankbaar voor? Wat is jouw kracht? Wat zijn jouw wensen, vanuit je hart en niet van wat anderen van jou verwachten? Wat gun je anderen en hoe kun je anderen helpen? Wat is jouw pad?

Rusten en bezinnen

Dat zijn in elk geval vragen die in mij opkomen en die mij bezighouden. En tussen die vragen door maak ik tijd om te wandelen, te bezinnen, te rusten, te mediteren, een boek te lezen, mijn dagelijkse beweegrituelen te doen en te luisteren naar wat “earth keepers” te vertellen hebben over wat onze voorouders al wisten en deden en wij in de huidige beschaving bijna vergeten zijn. We zijn compleet verwijderd van de natuur, van onszelf, we hebben geleerd met het hoofd te werken en niet meer te mogen voelen, resultaten behalen en maar doordraaien. Dat aangesloten wetenschappers bij deze earthkeepers van “the four winds” (Alberto Villoldo) vertellen over wat we als mensheid met de aarde gedaan hebben en hoe we onze eigen cellen kunnen wijzigen door onze denkpatronen, ademhaling, liefde of angst via ons brein. Zowel in positieve als in negatieve vorm. En dit gegeven uiteindelijk maakt of je je immuunsysteem een boost geeft of compleet afbreekt. Een boost is natuurlijk een uitwerking van de positieve vorm en afbraak is de uitwerking van de negatieve vorm.
Van dit soort informatie word ik blij, absorbeer ik als een spons omdat ik dan dingen meteen kan toepassen en uitproberen. Het brengt me terug naar de natuur, zonder dat ik er daadwerkelijk ben. Ik kan de natuur, compassie, respect, verantwoordelijkheid voor jezelf en liefde in onze mensheid visualiseren en me voorstellen hoe een wereld eruit zou zien als we dit allemaal zouden doen. Natuurlijk dient er dan nog heel wat water door de Maas te stromen en toch kan ik dit voor me zien. Ja een ideaalbeeld is dit wellicht wel, toch heerlijk om dit te visualiseren en erin te blijven geloven. Uiteraard in vrijheid, die uiteindelijk in jezelf zit.

Peru sjamanen – rituelen

De mooiste dingen visualiseren, bewust ademhalen in allerlei vormen, bewegen, de natuur in, positieve gedachten creëren, trachten niet te oordelen, bewust woorden gebruiken, mijn kracht bij me houden, de natuur ingaan, de sauna opzoeken (als het weer kan), elke dag koud douchen en soms een ijsbad nemen, negatieve ervaringen vanuit een ander perspectief bekijken en uiteindelijk als wijze les te zien, dankbaar zijn voor wat ik heb en wie ik ben en voor die (negatieve) lessen (die dan uiteindelijk cadeautjes zijn), zijn allemaal dingen die ik dagelijks tracht toe te passen.
Uh nee, dat lukt me niet op elk moment van de dag of elke dag. Ik word ook wel eens boos en schiet verbaal uit mijn slof, ik voel me ook wel eens moe en heb nergens zin in, ook ik oordeel met momenten en ik kan ook zeuren over kleine stomme dingen. Toch ben ik mij er telkens bewust van. Het gebeurt me en omdat ik me er tegelijkertijd bewust van ben kan ik het ook heel snel ombuigen. Ombuigen naar lachen om mijn eigen boosheid die dan ongegrond is, nog harder lachen om mijn gezeur om niets en omzetten in dankbaarheid. En als ik me betrap op oordelen dan zeg ik tegen mezelf “hé Jansen, je doet het weer! Die persoon heeft er zijn of haar reden voor, respecteer die, daar ga jij niet over en heb je dus niets mee te maken.” Of ik vraag me af wat dat over mezelf zegt.
Dit is mijn manier van omgaan met dingen, makkelijk of moeilijk. Het klinkt misschien afgezaagd of cliché: ik ben ervan overtuigd dat “everything happens for a reason”.

Hoe ziet dit er voor jou uit? Wat vraag jij je af? Wat houd je bezig? Kun jij de onzekerheid en het onwetende omarmen? Wat heb je nodig? Wat zou je het liefste willen? En zie je dit voor je? Kun je dit visualiseren?
Ik wens je de komende Kersttijd veel plezier en bezinningsmomenten, opdat je je eigen-wijsheid (terug) vindt en 2021 mee vooruit kunt. 🙏🏽

En niet onbelangrijk, zorg goed voor jezelf en je naasten! ❤️

Indianen – sjamanisme

vuur ceremonie

Mijn hele leven lang ben ik in stilte geïnteresseerd in indianen en alles wat ze deden en doen. Ik voel ik me indiaan en sinds de dood van mijn geliefde oma Jo voel ik mij ook echt verbonden met indianen uit Zuid-Amerika. Hun rituelen, wijsheid en verbondenheid met de natuur was en is de allergrootste aantrekkingskracht. Als er vroeger een serie of een film met indianen was dan zat ik als eerste voor de tv, mijn eerste tent was een soort van tipi tent en met mijn vader gingen we vroeger elke zomer “vrij” kamperen. Helemaal back to basic dus. En voor zover dat ik veel carnaval gevierd heb, was ik op de lagere school natuurlijk indiaan en mijn broertje cowboy.

Sinds september van dit jaar volg ik een opleiding sjamanisme, bij nieuwetijds sjamaan Nanja Cremers. Nanja is jaren geleden al op mijn pad verschenen en zo snel als ze was verschenen, is ze ook weer verdwenen. Vanaf de eerste dag dat we haar aannamen in de “Meule” als gastvrouw, en ik in haar prachtige diepblauwe ogen keek, wist ik dat er een verbinding was ontstaan die ik toen niet kon uitleggen. Toen ze na een tijd weer afscheid van ons nam wist ik dat dit niet echt een afscheid was omdat ik er zeker van was dat onze paden elkaar weer zouden kruisen. Ik geloof dat ik haar dat zelfs gezegd heb bij het afscheid.
Jaren later, in 2019, hebben onze paden zich inderdaad weer gekruist. Via facebook kwamen er berichten van Nanja voorbij over sjamanisme, vuur ceremonies, drums, ponchos uit Peru, haar werk- (samen met haar liefde Peter) en zienswijze hiermee. De echte trigger kwam toen Nanja een lomi lomi massage aanbood. Mijn eerste lomi lomi massage heb ik mogen ontvangen van sjamaan Geovanni in Ecuador. Dat was me een ervaring tot op zielsniveau die ik je niet kan uitleggen maar die je alleen maar zelf kan ervaren. En geloof me, ik heb al heel wat massages mogen ervaren, niet één stond in verhouding tot die lomi lomi massage van sjamaan Geovanni. In elk geval voelde ik me na die lomi lomi massage 10 kilo lichter en als het ware klaar voor “the next level”. Een volgende niveau van voelen, van diepere kennis van en over mezelf gedurende deze levens reis. Dus heb ik een afspraak bij Nanja gemaakt voor de lomi lomi massage met aanvullende sessie/ritueel vooraf.
En ja hoor, ook bij Nanja was deze massage weer een prachtige ervaring. Vergelijkbaar en toch anders, juist vanwege elke sjamaan zijn of haar eigen authenticiteit. Het was weer een ervaring met antwoorden en nieuwe vragen. En hiermee was het zaadje geplant tot de opleiding sjamanisme bij Nanja.

Toch heeft er nog enige tijd tussen gezeten voordat ik me daadwerkelijk inschreef. Ik had nog wat bergen en overtuigingen te bewandelen en te overwinnen. Ik had namelijk nogal wat oordelen over een opleiding sjamanisme volgen. Oordelen van mezelf met de vraag of ik wel klaar was voor een stap verder in deze oer-natuurlijke-wijsheid, maar toch vooral over het feit wat mijn omgeving er wel niet over zou denken. Op dat punt, van wat mijn omgeving al dan niet vindt, was ik een heel eind onderweg om me hier niets meer van aan te trekken, en daar op een onverwacht moment sloeg het toch weer toe. Mijn directe omgeving noemde me al vaak “zweverig” of “maar gedoe” dat allemaal niet wetenschappelijk bewezen en niet onderbouwd met feiten was maar vooral op gevoel gebaseerd is. En ja gevoel mag niet, dat is niet te vertrouwen, toch? Yeah right! Dacht ik, is het wel allemaal waar wat ik denk? Nee mijn gedachten zijn iets wat ik mezelf wijsmaak, om een excuus te vinden om er nog niet aan te gaan. Mijn wake-up call kwam na de eerste lockdown dit jaar. Zo zie je maar weer waar “naar binnen in jezelf gaan” allemaal toe leidt: schrijven en indianen of eigenlijk sjamanen.

In september hadden we (mijn sjamaan sisters en ik) de eerste opleidingsdagen van het sjamanisme. We gingen op pad in het medicijn wiel en de daarbij behorende arche types. Met als eerste het Zuiden met arche type “slang”, het pad van de held. Een slang verwisselt haar vel/jas om de zoveel tijd, een slang flaneert in zigzaggende bewegingen over de aarde, bomen en in het struikgewas. Ze is zich bewust van elk geluid en aanwezigheid van de ander. De slang is in vele culturen de “heler”. Wist je dat de beroepsgroep “artsen en aanverwanten” een slang in het logo heeft?
In het sjamanisme staat de slang voor 4 houdingen; 1. niet oordelen, 2. niet lijden, 3. geen gehechtheid/loslaten en 4. leef in schoonheid. Nu kun je het waarschijnlijk al raden…..ja dat heeft me de afgelopen 2 maanden regelmatig bezig gehouden, telkens op momenten dat ik het niet verwachtte, en steeds in een andere vorm. Triggers op oordelen, op beelden zien en uitspraken horen en daar vanalles over te vinden-oordelen dus. Triggers op lijden, door al die maatregelen en dan vooral meer het lijden van anderen te zien en te ervaren, gehechtheid aan mijn oude leven van voor corona en daarbij in schoonheid leven. Al kon en kan ik de schoonheid van het leven wel zien, ervaren en zeer waarderen, maar écht leven? Hmmmm er was blijkbaar nogal wat werk aan de winkel. En dat terwijl ik dacht dat deze Jansen (zo noem ik mezelf altijd alsof een derde over mij praat, dat is in mijn hoofd soms makkelijker) heeft al zoveel dingen meegemaakt en zoveel lessen mogen en willen leren, dus zal ze toch al wel wat verder zijn?! Haha, de eerlijke waarheid ligt toch iets genuanceerder. Mezelf voor de gek houden kan ik als geen ander maar dit dient mezelf niet in mijn ontwikkeling, dus is Jansen steeds eerlijker naar zichzelf.
De lessen komen op een steeds diepere laag binnen en is dus telkens een laag waarmee ik nog niet bekend ben. En als het erop aan komt (iets dat onbekend is), dan kijk ik eerst de kat uit de boom en ga zelfs enigszins eerst met de “hakken in het zand” om me er daarna pas aan over te geven en me er volledig met open nieuwsgierigheid in te vliegen. Mits mijn buik gevoel dat ook zegt. Mijn hoofd lijkt vaak de doorslaggevende beslissing te nemen en voor heel even laat ik mijn hoofd ook in die waan. Dat doe ik bewust om mezelf rust en ruimte te geven om mijn gevoel aan te spreken en er ook naar te luisteren. Want als ik mijn hoofd, lees “ego” tijdelijk in die waan laat, dan is dat hoofd/ego tenminste stil en dus krijgt mijn buik en hart alle tijd om mijn hoofd het krachtige overheersende signaal te geven dat eigenlijk elk mens instinctief heeft maar veelal compleet negeert omdat het er niet mag zijn. Een leuke truc om mijn eigen hoofd soms te omzeilen, er hoeft maar iets voor jezelf te werken als alle andere dingen even niet werken (yoga, meditatie, onvoldoende nachtrust, in de natuur zijn). Gelukkig komt dit niet heel vaak voor en vertrouw ik meestal 100% op mijn gevoel, maar aller ik ben ook een mens en niet constant “zen” dus mijn hoofd maakt ook mij soms gek.

Zo werd het de afgelopen 2 maanden toch steeds rustiger in mijn patronen; mijn gedachten en oor-delen en stiekem overal iets van te vinden. De triggers waren telkens bewust-word-ing-les-sen (nog leuker als je dit woord helemaal loskoppelt en ziet wat er dan uitkomt). Inmiddels wil ik niemand meer overtuigen van mijn gelijk, mijn visie op wat er in de wereld gaande is maar voer ik leuke dialogen met anderen over deze kwestie waarin alles gezegd mag worden ook al zijn de visies verschillend. Iedereen heeft een stem en een eigen waarheid, een verleden, een angst én liefde. Uiteindelijk hebben we allen één gezamenlijke wens of doel en dat is liefde geven en ontvangen, zowel aan jezelf als aan de ander. De ene is een laat-bloeier en de ander een vroeg-bloeier, uiteindelijk is het de bedoeling dat je wakker wordt ín jezelf en je die dingen absorbeert die jou (weer) “heel” maken.

aarde tekening

De tweede sessie van de opleiding werkten we met arche type “jaguar”, het Westen. In je kracht komen, in balans komen met je eigen projectie, de effecten zien van jouw beperkende gedachten, wat je tegen houdt. De jaguar presenteert het nieuwe, wordt ook de “luminous warrior” genoemd, de ceremonie meester en beheerder van de levenskracht. Het leven/dood principe. Het taboe dat er ligt op de dood in onze Westerse wereld.
Nu kan ik je vertellen dat ik die jaguar in alle vormen, gedaantes; kronkelend, gruwelend, krijsend, terug getrokken, aanvallend en verdrietig, voorbij heb zien komen bij anderen en mezelf. Wow! Wat een prachtig en letterlijk en figuurlijk krachtig onderdeel was dit. Echt voelbaar! Ook voelbaar aan wie ik mijn levenskracht in de loop van mijn leven in bewaring gegeven heb. Anderen heb laten beslissen, mijn eigen verantwoordelijkheid in handen van anderen gelegd heb, me dingen en gevoelens heb laten aanpraten, ik slachtoffer geweest ben van diverse omstandigheden (die ik overigens zelf heb laten gebeuren). Om wat voorbeelden te noemen hoe ik dat bedoel, je eigen levenskracht in bewaring bij de ander geven; “een vader die nooit tijd voor je heeft en al het andere (vooral werk) op de wereld belangrijker vindt dan jij, zijn geliefde kind. Of de vader die zei (met alle goede bedoelingen) een 7 had een 8 kunnen zijn en een 8 had een 9 kunnen zijn, waaruit de interpretatie en overtuiging voortkomt dat het toch nooit goed genoeg is wat je doet. Of dat je als vrouw 100% onafhankelijk en geëmancipeerd moet zijn. Of dat je moeder alles van je wilt weten en alles controleert of je moeder een uur later op de bruiloft komt omdat ze het niet aankan om een uur lang met je vader in één ruimte te verblijven, waarmee je je alweer voelt afgewezen en je niet belangrijk genoeg voelt voor je ouders. Of dat een leraar zegt dat je niet kan rekenen (ook al lijkt het maar een grapje) en je jezelf voorneemt ‘oké als hij vindt dat ik niet kan rekenen dan kan ik vanaf nu en dus nooit meer rekenen’. Of een partner die je nooit ziet staan en je denkt dat je het blijkbaar niet waard ben om zijn tijd aan te besteden en ga zo maar door. Mensen lief, zo kun je zoveel voorbeelden bedenken die jou uit je kracht halen en jou belemmerende overtuigingen over jezelf bezorgen.
Zo ontstaan je schaduw kanten, kanten die anderen nooit erkend hebben en jij dus ook niet in jezelf. Kanten die je liever niet ziet van jezelf en je je wellicht voor schaamt of het zelfs doodeng vindt wanneer deze aan het licht komen. Terwijl daar ook wellicht prachtige pareltjes en cadeautjes tussen zitten die je over en ván jezelf verstopt hebt. Wellicht had je diep van binnen een andere studie of beroep in gedachten voor jezelf maar vonden je ouders dat je echt iets anders moest doen en worden, dus heb je die diepe wens ergens weggestopt. Of je leeft ruim 10 jaar de droom van de ander in plaats van je eigen droom.

Daags na deze tweede opleidingssessie heb ik nog meer schaduwkanten van mezelf gevonden waar ik graag iets mee wil. In elk geval wens te transformeren in kracht en erkenning ipv in de schaduw te laten staan. Ik heb ze opgeschreven en ze verwerkt in een aarde tekening, dat is óók een onderdeel van het sjamanisme. Werken met energie, gedachtenkracht, illumination, extraction, despacho, vuur ceremonies etc.
Tevens ben ik de gehele week heel veel in de natuur geweest om de heerlijke jaguar energie van de opleiding enigszins vast te houden. Veel wandelen, spelen met mijn geliefde hond, en mijn denkbeeldige jaguar “Fire” telkens naast me, op blote voeten door het bos en gras lopen, bewuste ademhalingsoefeningen, yoga, zitten mijmeren en gewoon genieten. Zowaar zonder oordeel, zeker niet in lijden, alles is veranderlijk (dus on-ge-hecht) als je goed om je heen kijkt en ik heb mijn leven op dat moment in schoonheid doorgebracht. Volledig in “slang” dus. Regelmatig een meditatie doen hoort daar ook bij en mezelf voorbereiden op de volle maan van afgelopen maandag. Met als gevolg dat ik heel veel droomde, over voorouders, earth-keepers, over gezond zijn en blijven, over mijn kracht innemen en mijn schaduwkanten transformeren in kracht.
Ik voelde letterlijk elke vezel in mijn lichaam tintelen en keihard werken om wat niet meer van mij was of mij niet meer bruikbaar is voor me te transformeren in kracht, zoals koorts kan doen. Het zelfhelende vermogen aanspreken, wensen en vertrouwen dat alles precies zo gebeurt en komt zoals het de bedoeling is en wat jij op dat moment nodig hebt. Body language waar ik niet omheen kon. En weet dat “the body never lies”, als je maar luistert dan hoor je ook wat je body je wenst te vertellen. Het voelde en voelt nog steeds als een ware detox, een reset van mijn lichaam. Ik ervaar de wereld om me heen ineens anders, zie en kijk anders, voel nog veel meer dan ik al deed en ik zit enorm in de vertraging. De snelheid waarmee ik voorheen altijd alles deed is er compleet uit, ik kan niet anders dan eerlijk toegeven dat dat een heerlijk gevoel is om dingen op het gemak, bijna in slow motion te ervaren en ook op dat tempo te reageren. Rustiger, bedachtzamer, met veel meer liefde, ik heb zelfs geen zin meer in suiker! En tot vorige week was ik af en toe flink aan het snoepen. Fitter, vrijer, openere geest, flexibeler lichaam, wonderen en magie bestaan echt! Nu ervoor zorgen dat ik dit kan vasthouden.


Maandag ochtend ben ik de aarde tekening gaan opruimen. Behalve wat blaadjes en gedroogde bloemetjes was er in de tekening weinig veranderd. Tot mijn oog ineens stuitte op een walnoot, zo ongeveer in het midden van de cirkel, en die walnoot lag er eerder echt nog niet!
‘De walnoot staat als symbool voor wijsheid, als je ze eet kun je versterkte gevoelens van liefde ervaren. En door zijn zachte kern die zich achter de harde schil verbergt, was de walnoot het zinnebeeld voor het wezenlijke dat zich achter uiterlijkheden verbergt’. Toeval bestaat niet! Hoe toepasselijk is dit na mijn verhaal?! In de walnoot kun je ook hersenen herkennen of terugzien, hetgeen kan impliceren dat ik toch nog veel met het ‘hoofd’ doe? Of….. je kunt in de walnoot ook darmen terug zien, het tweede brein. Je ‘onder-buik-gevoel”, hetgeen zou kunnen impliceren dat ik daar nóg meer op mag vertrouwen? Ook wetende dat de darmen staan voor het verwerken van emoties. In elk geval een prachtig cadeautje!

Walnoot

s Avonds tijdens volle maan (eigenlijk ‘s morgens al maar ik vind vuurtje stoken in de avond magischer) heb ik een vuur ceremonie gehouden in de stromende regen, met de drum onder een paraplu, jaguar “Fire” naast me en één voor één mijn brandbare schaduwkanten uit de aarde tekening aan het vuur gegeven om los te laten en te transformeren. De dag daarna is het de bedoeling dat je dan nog even de as gaat checken om te kijken wat er gebeurd is met alles wat je aan het vuur gegeven heb. Wonderlijk was alles volledig verteerd door het vuur, ondanks de stromende regen.

Ik ben benieuwd wat de komende tijd gaat brengen, energetisch in en met jaguar gerelateerde dingen bezig zijn op bewust en/of onbewust niveau. En ik kijk nu alweer uit naar de volgende opleidingsdagen, het Noorden en het Oosten. Het is in elk geval een prachtig cadeau dat ik mezelf gegeven heb, met dank en liefde voor Nanja, Peter en de sjamaan-sisters 🥰🙏🏽.

Verteerd

Aan wie heb jij je kracht af- of weg gegeven? Ben je er klaar voor om jouw kracht terug te vragen en te nemen?!

“Aantrekken”

Blue Hunter full moon/ ‘Embracing the Unknown’

De nacht van volle maan, 31 oktober op 1 november, zit ik in mijn holletje voor mijn volle maan ritueel. Zoals zo vaak krijg ik dan ook weer de neiging om te schrijven. Ik ben in het holst van de nacht op mijn best, het heeft iets mystieks, voelt als leegte, heerlijk alleen, alles mag en kan maar niets moet. Zoiets, ken je dat gevoel?
De hele dag houdt het woord “aantrekken” me bezig, geen idee waardoor maar het is zo. Ik zal je mijn verhaal van vandaag vertellen waarom en in welke hoedanigheid het mij bezighoudt.

Vanmorgen toen ik opstond was de eerste vraag die in me opkwam ‘wat ga ik vandaag aantrekken?’ Het belooft mooi weer te weer worden, zonder regen. Yeah! Dan hoef ik niet lang na te denken, ik wil naar buiten in kleding die lekker makkelijk zit en sportief is. Hardloop broek, baby blauw (mijn lievelingskleur blauw -in allerlei tinten-) t-shirt en dezelfde kleur vest. Lekker voor als het nog fris is en als het zonnetje wat feller is dan kan het vest uit. Oja mijn haar! Dat moet ook nog, lekker makkelijk een staart. Ow ja mega uitgroei, een lockdown coupe, de kapper bellen in Nederland, want die in België moet haar deuren helaas (vooral voor haar en niet voor mijn haar) weer sluiten. En dat sluiten voor haar is vele malen dramatischer dan mijn haar met mega uitgroei. Ja, zo voel ik dat echt want sinds een hele tijd wil ik het mij niet meer aantrekken wat anderen van mij vinden of hoe ik eruit zie. Nu wil ik er wel verzorgd uit zien, maar met een “net out of bed look” durf ik ook gewoon de straat op, zeker als het waait (en dat doet het bij ons op het plateau in België nogal eens) want dan waait toch weer alles door elkaar.
Ik zeg regelmatig hardop tegen mijn kinderen ‘wat ze vinden moeten ze maar naar de politie brengen’, waar ik eigenlijk mee bedoel ‘trek het je niet aan’. Grappig is dat wel, want eigenlijk zeg ik dat vooral ook tegen mezelf om mezelf ervan te overtuigen dat het écht niets uitmaakt.

Ik wilde mij vandaag eens niet op het plateau laten uitwaaien en stapte met mijn geliefde hond in de auto om naar Kanne te rijden en van die kant de st Pietersberg te bewandelen. Een heerlijk gebied waar ook veel mensen wandelen die zich er niets van aantrekken en gewoon hun afval laten slingeren, maar dat ter zijde, alsof dat afval past in de natuur. We hebben de natuur te leen van deze aarde en wij zijn te gast, laten we de natuur dan respecteren en eren en ons dát aantrekken.
Terwijl ik de berg afreed luisterde ik naar de Belgische radio, zoals ik dat altijd doe. Liefst luister ik naar muziek en minder graag naar het geklets maar nu hoorde ik de zin ‘wie de schoen past, trekke hem aan’. Huh dacht ik, alweer het woord aantrekken, het achtervolgd me nogal zeker. Ik heb Belgische roots en als ik mensen Belgisch (Vlaams) hoor spreken, pas ik mijn accent als vanzelf ook een beetje aan, ook tijdens mijn schrijven merk ik. Enfin, de context van ‘aantrekken’ is telkens anders, hetgeen nog interessanter beloofd te worden. Hoeveel interpretaties en betekenissen kun je aan dit woord geven!

Het geklets of eigenlijk meer een discussie op de radio ging over gebeurtenissen waar al dan niet een schuldgevoel aan vastkleeft, of mensen die hetzelfde hebben meegemaakt van waaruit deze stelling voort kwam. Ik dacht ‘nou, die hoef ik niet aan te trekken, want dit gaat niet over mij, dus je mag je die schoen houden, dus zet de muziek maar aan’. Het dialoog ging toch nog even verder en werd mij het hoofdonderwerp eindelijk duidelijk. Het ging over ‘sexting’, want dat was onlangs fors in het Belgisch nieuws geweest. Nu raakte het onderwerp ‘sexting’ mij niet zo maar wel de eind zin: “ge moet het u niet zo aantrekken, het gaat voorbij gaan”. En dat vond ik wel een mooie afsluiting. Want het gaat immers altijd voorbij, hoe pijnlijk sommige ervaringen of zaken ook zijn, ze gaan voorbij.
Het maakte in elk geval iets los bij mij. Want in mijn leven zijn er vele thema’s geweest die ik mij teveel “aantrok”. Thema’s van anderen en dierbaren die ik tot mij nam, als ware het de mijne, en het mij dus bijna letterlijk “aantrok”. Thema’s met betrekking tot mezelf, die ik mij ten zeerste “aantrok”, zo erg dat het mij ziek maakte. Een opmerking van een ander die mij helemaal van slag maakte, me onzeker maakte en die mij terug spiegelde wat ik gedaan of gezegd had en met welke toon en dus zeer persoonlijk opnam. Dat voelde dan als een enorme fout, een falen waar ik me dan vreselijk voor geneerde, want ik had in mijn ogen een blunder gemaakte met als gevolg dat de sfeer ongemakkelijk werd. Als iemand mij negeerde, of boos op me werd (ook zonder ogenschijnlijke reden) of nooit meer iets van zich liet horen terwijl ik totaal geen idee had waardoor dit kwam of wat ik ‘fout’ gedaan had. Bij en na al deze gevallen draaide mijn hoofd overuren en ging ik altijd bij mezelf na wat ik fout gedaan of gezegd had. Ik zocht de oorzaak altijd bij mezelf en als ik twijfelde aan mezelf, dan zocht ik mijn vriendinnen op om mijn verhaal te doen en naar hun oordeel te luisteren of ik goed of fout was geweest. Een andere smaak was er niet, goed of fout, en fout was een drama want dat mocht niet. Kortom, ik twijfelde aan mezelf, was onzeker en voelde me dan schuldig en vervolgens nog onzekerder.

Wow, dacht ik, wat een repeterend patroon had ik om mezelf gek te maken! En moest vervolgens hard lachen, zo van de zijlijn klonk en leek het allemaal heel komisch, ik deed dit echt! Me alles zo (persoonlijk) aantrekken. Gelukkig kan ik nu om en met mezelf lachen en zie ik haarfijn in wat voor een patroon ik zat, doodvermoeiend en vooral erg destructief als je je alles altijd zo moet aantrekken. Maar het gaat over en altijd weer voorbij gaan, heerlijk! Weer een les geleerd, ik ga door voor de ijskast (“zeg Pierre, wat hebben wij vandaag gewonnen“, ken je die nog?!)!
Het heeft me bakken vol met energie gekost, overuren in mijn hersenpan zelfs. Een wonder dat ik zelden hoofdpijn heb van al dat ‘denken’. Ik was en gedroeg me altijd als de schuldige (en dus ook min of meer als slachtoffer), zat altijd in de verdediging en liet me hierdoor zelf klein en onzeker maken, heel verdrietig werd ik er zelfs van. Maar hallo! Dat deed ik allemaal zelf he, ik deed mezelf dit aan om de woorden van de ander op mezelf te betrekken en het me enorm aan te trekken.

Wat heerlijk dat ik tijdens die wandeling vanmorgen mocht constateren dat dit achter me ligt en het patroon ontrafeld is. (Het leuke is wel dat er vast en zeker een ander of nieuw patroon voor in de plaats is gekomen dat in de toekomende tijd ontrafeld mag gaan worden haha). Ik mag aantrekken wat ik wil, wanneer ik wil en hoe ik dat wil. Het mooie is dat er nóg vormen zijn van aantrekken, nl afstoten en aantrekken of door positief te denken kun je positieve dingen/gebeurtenissen/wensen aantrekken – de wet van de aantrekkingskracht-, of juist negatieve dingen aantrekken. Een bijzonder woord om de laatste dag van oktober 2020 mee door te brengen. In elk geval maakt het mij vandaag écht niet uit wat je van me vindt, wat je vindt mag je naar de politie brengen 😉.
Dit voelt als ‘vrijheid in de puurste vorm’.

Wat trek jij aan? Of liever gezegd wat “trek je uit” en laat je los?

Oordelen

Vandaag werd ik getriggerd door schrijf coach Joey Brown. Ze stuurde al haar lezers een e-mail met de vraag of we het herkennen, dat dingen soms volledig tegelijk vallen. Dat je opstaat met dankbaarheid en positiviteit en naar mate de dag vordert er allerlei dingen gebeuren die zich afwisselen in positiviteit én in negativiteit. Soms overheerst het ene en soms het andere, en toch valt alles samen of achter elkaar. Daardoor krijgt je dag een hele andere wending als dat deze oorspronkelijk begon. Dat er een soort van onrust ontstaat en een niet (meer) weten in welke flow je zit.

Haar mail kwam als geroepen, want ik zat vandaag precies in zo’n modus. Ik stond vanmorgen, na mijn dagelijkse ademhalings- en yoga oefeningen, vrolijk op. Goed geluimd, een dankbaar gevoel dat ik een goede nachtrust gehad had en weer aan een mooie morgen kon beginnen. Ik trok mijn tennis kleding aan, want ik mocht mezelf, na 7 weken, eindelijk weer eens uitlaten. Lekker buiten bewegen en een poging wagen op de tennisbaan, na een hallux valgus operatie aan mijn voet 7 weken geleden. Al kan ik nog niet draaien of rennen met deze voet, “statisch” een balletje slaan zou me toch wel lukken? ‘Wel ja, een kleine poging Jansen, met liefde voor je voet, sprak ik mezelf toe.’ Na pak ‘m beet 35 jaar last gehad te hebben van die knobbel aan mijn voet, en de nodige lessen in zelf-liefde geleerd te hebben is me wel duidelijk geworden dat de milt meridiaan over deze knobbel loopt. De milt staat juist voor mild zijn voor jezelf, met liefde voor je zelf. En laat ik dat nou een groot deel van mijn liefde net niet gedaan hebben. Het was dan ook een geluk bij een ongeluk dat ik deze operatie mocht ondergaan en zien als een cadeautje voor mezelf, na wat lessen in zelf-liefde afgerond te hebben. De jarenlange pijn aan mijn voet mocht in 2020 getransformeerd worden naar liefde.

Nu ben ik ietwat afgeweken van waar ik over begon, de e-mail van Joey. Ik zal proberen bij de les te blijven, al geeft dit meteen mijn dag weer: van de hak op de tak. Gisteren avond startte dat van ‘de hak op de tak’ met allerlei nieuwsberichten, die ik overigens zoveel mogelijk probeer te omzeilen, over sluiting van de horeca en allerlei maatregelen die schrijnend zijn naar mijn oordeel. Waar ik het nu verder niet over wil hebben. Toch kwam na het potje tennis van vanmorgen een nieuwsbericht tot me van de andere kant van de grens met dito maatregelen. En ineens was het daar, de gedachte “toch niet weer hè?!” En de emotie van “beperking in ieders én mijn vrijheid”. Ik wilde er tijdens het gesprek met de tennis dames over mee praten en voluit mijn mening geven, maar ik bedacht me meteen weer voordat er een woord uit mijn mond kwam. Allerlei oordelen passeerden in gedachten de revue, alsmede emoties als onmacht, radeloosheid, machteloosheid, verontwaardiging, 2e wereld oorlog taferelen én irritatie. Warm en koud kreeg ik het er tegelijk van, en verdriet. Een hoos van negatieve energie vloog over me heen, ik slikte en dacht “wacht even, hier nu niet in meegaan, haal adem, diep adem en blaas die negatieve energie uit”. ‘Alles wat je aandacht geeft groeit en wil je dat die negatieve energie groeit? Nee! Dus focus je op wat anders Jansen, iets wat wel de aandacht verdient en mag groeien”. En daar liep ik vast, ik wist het even niet.

Thuis gekomen viel mijn oog meteen op de e-mail van Joey, ik las de e-mail en dacht “ik ga eerst even met de hond wandelen en dan trek ik me terug in mijn holletje om na een meditatie de leegte op te zoeken tussen die gevoelens en gedachten die allemaal tegelijk aanwezig zijn, opdat ik het antwoord wel zou gaan vinden bij mezelf”. Zo gedacht, zo gedaan. Mijn holletje staat in de tuin. Kachel aan, check. Kaarsen aan, check. Wierook aan, check. Groot glas gemberthee, check. Nieuwe maan vragen en lijst, check. Muziek aan, check. Schrijfblok en vulpen, check. Deken erbij, check. Alles klaar voor de meditatie. Na 20 minuten mediteren was ik rustig, relaxed en zette ik mijn vulpen op de schrijfblok met een punt als start om woorden neer te schrijven. Maar er gebeurde niets, er kwam geen woord, in tegenstelling tot andere keren. Huh?! Hmmm….nog een poging en ik bedenk wat ik ga schrijven, 30 zinnen staan op papier, maar dit is het niet denk ik. Het is bedacht, er is geen flow. Oké opnieuw, ik sluit mijn ogen en laat me weer even met de muziek meevoeren. Na 5 minuten doe ik mijn ogen open en zet weer een punt op de volgende bladzijde. En weer komt er niets, of toch? Ik bedenk wat anders, een ander begin als zojuist en vrolijk krijg ik een hele bladzijde vol. Maar ook nu stop ik, wat is dit? Dit is weer bedacht en komt niet vanzelf, oordeel ik. Het stroomt niet en je doet maar wat je hoofd zegt maar is dit werkelijk wat je te vertellen hebt? Nee toch?! Ik haal diep adem en doe dit een paar keer en dan valt mijn kwartje, mijn eigen-wijs-heid komt naar boven en die zegt: je oordeelt!

Ik oordeel over mijn huidige schrijfblokkade, ik oordeel over het nieuws en de inhoud van het nieuws, ik oordeel over wat anderen er al dan niet mee doen en ik oordeel over dat ik oordeel. Ondanks dat ik een mening en een visie heb op wat er in de wereld gebeurt, hoef ik er niets mee. Hoef ik hier niet over te oordelen, hoef ik geen kant te kiezen, hoef ik geen mening te geven, sterker nog ik hoef helemaal niets. Ik heb een keuze in hoe hiermee om te gaan. Net zoals ik een keuze heb om gezond te leven, al dan niet, heb ik een keuze om te gaan tennissen (hoe bevoorrecht ben ik wel niet! oh ik heb weer een oordeel). Ik heb een keuze om te bewegen, gezond te eten en een keuze om te zien wat er wél is, nu op dit moment, in positieve zin. Kortom ik kan elke dag opnieuw kiezen om in overvloed of tekorten te denken, in dankbaarheid of in ontevredenheid te leven. ‘Dus wat kies je Jansen, spreek ik mij kordaat en plechtig toe, wat gaat het worden?’ Nou ik weet het wel, ik kies ervoor om in dankbaarheid én tevredenheid te leven, in overvloed. ‘S morgens bij het opstaan, gedurende de dag en ‘s avonds bij het naar bed gaan, op deze manier worden alle narigheden die passeren een mooie les en blijf ik positief. Hierdoor krijg ik energie in plaats van dat negativiteit mij bakken met energie kosten. ‘Oh ja! zo simpel kan het zijn en zo simpel is het ook, je maakt het jezelf alleen maar onnodig moeilijk.’ Zo voer ik regelmatig een dialoog met mezelf, omdat het me helpt de dingen in een ander perspectief te zien. Makkelijk? Soms wel en soms een hele uitdaging, maar het werkt wel, voor mij.

Het oordelen over mezelf en mijn omgeving is wel een hot item de laatste weken. Sinds ik afgelopen september ben gestart met een opleiding sjamanisme, bij Nanja Cremers, waarin we de eerste kracht van het heelal behandeld en geleerd hebben, de slang, is het niet gek dat dit een hot item is. De slang, in de windrichting van het Zuiden, staat voor; zien in alle eerlijkheid, wonden omzetten in kracht, loslaten en de schoonheid leven op aarde. Mijn puzzelstukjes vallen in elkaar; ik zie in alle eerlijkheid dat ik oordeel. Is dit nodig? Nee, en wat gebeurt er als ik dat niet doe? Dan wordt alles rustiger en mooier, dan leef ik de schoonheid op deze aarde. Hoe voelt dat? VRIJ! Ik krijg meer innerlijke ruimte én meer adem en voel hierdoor vrijheid. Mag ik dus mijn patroon van oordelen loslaten? Heel graag, want het levert me rust en lucht op en geeft me vrijheid. Welke oude wonden zitten onder het geven van “oordelen”? Inperking of belemmering van vrijheid. Vrijheid van het mogen zijn wie ik ben en wil zijn met schaduw en lichte kant. Mogen deze wonden geheeld en getransformeerd worden? Ja, alsjeblieft! Wat heb je hiervoor nodig? MOED! Niet toevallig trok ik vandaag het kaartje “moed”, en snap nu meteen waar dit betrekking op heeft. Dankbaar voor mijn eigen-wijs-heid constateer ik dat ik weer een laagje afgepeld heb om ‘heel’ te worden. Alweer een jas heb afgeschud, zoals ook een slang dat eens in de zoveel tijd doet.

En ja, mijn geopereerde voet staat hier dan ook nog eens symbool voor, voor deze slang. Sinds de genezing voorspoedig loopt, vallen de vellen als vanzelf van mijn voet. De littekens zijn nog vers en dus zichtbaar en daarnaast komt er een veel zachter, roze baby velletje tevoorschijn. Hoe mooi is de natuur, in combinatie met innerlijke processen. Ze lopen volledig parallel. Het is herfst en de blaadjes vallen van de bomen en worden losgelaten en maken letterlijk plaats voor het nieuwe, waar eerst nog een winterse bezinningstijd tussen zit om zich dan ook daadwerkelijk te ont-poppen en te ont-kiemen.

Welke jas of laag mag jij nog loslaten? En welk prachtig “nieuw” vel mag hiervoor in de plaats komen? Waar oordeel jij over en waar komt dat vandaan?

“Ontkooien”

Ik ben een dromer en droom over van alles. Je kunt het je niet gek genoeg bedenken; klein, groots, gedurende de dag, ‘s nachts, bewust en onbewust. En dan, als ik lang genoeg gedroomd heb, dan word ik “ doener”. Dan vat ik de “koe bij de horens” en ga “het” doen. Wat het ook is, met of zonder angst, ongeacht wat iemand ervan vindt, ik ga “het” DOEN.

Mijn naasten zeggen soms “je leeft niet in de realiteit”, “zou je dat wel doen?”, “is dat niet te hoog gegrepen”, “maar zo werkt de wereld niet” tot “laat haar maar in de waan”. Tal van goedbedoelde adviezen, oordelen en projecties van anderen krijg ik soms over me heen en pas als ze zien dat ik vastberaden doorzet, dan houdt het op.

Natuurlijk leg ik die kritieken en adviezen niet altijd zomaar naast me neer. Er zijn vele momenten dat ik denk: “hmmm misschien hebben ze wel gelijk”, “misschien moet ik dat niet doen”. Maar ook komt soms het ego stemmetje in mijn hoofd dat zegt: “en wie ben jij dan wel om om te zeggen en te vinden dat ik dat niet mag dromen en/of doen?!”
Maar wat zegt die droom of wens mij? Waar komt deze vandaan? Is het écht mogelijk en realistisch? Of is het een self-fulfilling prophecy?
En daar, juist op dat moment, gebeurt hét. De twijfel slaat toe en dus mijn eigen onzekerheid. Kan ik dat wel? Ben ik goed genoeg? Is dit wel voor mij weggelegd? Wat zullen anderen hiervan vinden?

Ik stap met 2 grote voeten, maatje 39, gevolgd door mijn lichaam en geest in mijn eigen gouden “kooi”. Ik doe de deur op slot en pak de tralies vast en denk heel hard en veel; “hoe kom ik hier in vredesnaam uit?!” tot het mij op de een of andere manier berust en denk “blijf hier maar zitten want hier is het veilig”. Hier kan niemand mij raken. En dus zit ik in de gouden “kooi” en start opnieuw met dromen, maar nu vanuit deze “kooi”. Dat goud bladdert na verloop van tijd af en wordt als vanzelf zwart.

Mijn dromen beginnen van daaruit telkens met: “hoe zou het zijn als…..”, “als ik dit of dat doe of heb dan…….”. Ik droom de prachtigste dromen, veilig vanuit mijn inmiddels zwarte “kooi”, waarbij ik dan ook nog eens een formidabel beeldend vermogen heb. Een soort van fotografisch geheugen, gecombineerd met een immens voorstellingsvermogen dat tijd en ruimte voorbij gaat. Ik kan me elke ruimte verbeelden, in perspectief en zelfs in de juiste maatvoering. Geef me een plattegrond en ik teken deze na. Ben ik ergens geweest, als is het 30 jaar geleden, dan kan ik me nog exact herinneren waar alles was en hoe het eruit zag.

Zo waan ik mij vandaag in een warm land, liggend aan het zwembad dat omgeven is van palmbomen bij een inlands afgelegen huis en toch dichtbij de kust. Het is warm, zo’n 25 graden, een blauwe hemel met een stralende zon en hier en daar een schapenwolk.
Ik lees een boek van Hans Peter Roel, inmiddels één van de vele boeken. Alleen bij dit boek kan ik mijn aandacht niet houden. Het lijkt alsof ik het eerder in een ander boek gelezen heb, een vergelijkbaar verhaal is. Ik dwaal af naar mijn eigen verhalen, ervaringen en herinneringen. Deze ervaringen en herinneringen kan ik mij, inclusief beeld en tekst, herinneren als de dag van gisteren. Het zijn er veel, ze komen allemaal tegelijk, door elkaar heen. Teveel om meteen op te schrijven. Ik leg het boek weg omdat mijn eigen verhalen mij overweldigen. Ik voel en ervaar onrust en dus pak ik een ander boek van Hans Peter Roel. “De ontkooiing”, ik ben er lang geleden in begonnen en heb het nooit uitgelezen. Blijkbaar was het toen het moment niet. Ik doe nog een poging.

Ik lees over de eigen gevangenis waarin velen van ons zichzelf plaatsen. Dingen doen omdat anderen die van ons verwachten, althans dat denken we. Dat de laatste jaren in het teken stonden van kennis vergaren en het hebben van kennis en voorbij gegaan werd aan wat we voelen, wat er écht toe doet. Dat er een omslagpunt aankomt naar voelen, creativiteit, kennis en ervaring delen en samen opdoen. Doen wat je het allerliefste doet, ongeacht of anderen vinden dat je er je boterham mee kunt verdienen al dan niet. Met voor mij een diep innerlijk weten dat als je dingen met toewijding, passie, authenticiteit en met liefde vanuit je hart doet, jouw missie of levensles deelt en overdraagt aan anderen en dienst doet aan het grotere geheel, dit vele malen belangrijker is dan al het geld in de wereld. En dat je er op die manier juist je boterham mee kunt verdienen.

Poeh, dat is nogal wat! Mijn gevoel zegt meteen dat dit (voor mij) waar is. Dat gedachtenkracht (positief/negatief) heel sterk is. Dat als je wens vanuit je hart congruent is met je gedachte (hoofd), je intentie zuiver is (oprecht en niet ten koste van anderen), je alles kan bewerkstelligen wat je wil. De voorwaarde is wel dat je, ongeacht tegenslag, met geduld altijd blijft geloven en kunt verbeelden dat dit ook écht gaat gebeuren. Vol vertrouwen.

Is dat eng? Ja héél eng! Ik lees dit, denk erover na en “bam” daar istie: een mega bal op mijn maag, een brok in mijn keel én ik ervaar nog meer onrust in mijn lichaam. Uit ervaring weet ik inmiddels dat het lichaam véél slimmer is dan de geest. “The body never lies”. Ik voel en onderzoek wat er gebeurt en er in me opkomt. ANGST met hoofdletters is mijn innerlijk antwoord. Het raakt me en het gevoel houdt aan, wordt uitvergroot zelfs. De “kooi” zit op slot en iemand heeft de sleutel weggehaald. Er is geen uitweg, wat is dit?!
Dan vallen de puzzelstukjes in elkaar. Ik roep namelijk al (tientallen) jaren dat ik een boek ga schrijven, maar ben er tot op heden nog steeds niet mee begonnen. Weliswaar heb ik 6 april jl. een start gemaakt met blogs schrijven, maar zijn de belemmerende overtuigingen, om het boek beginnen te schrijven, gebleven. Welke zijn dat dan? Het is een uitstel van executie om eraan te beginnen.

Mijn gevoel zegt dat het een combinatie van een roman en een leerzaam boek zou moeten worden. Deels autobiografisch, aangedikt met fictie en veel fantasie bezien vanuit de hilariteit. En op dat stukje autobiografisch stuit mijn angst. Durf ik ongezouten mijn verhalen op te tekenen (uiteraard met andere namen, tijden en plaatsen)? Heb ik hier wel tijd voor in mijn dagelijks leven? Kan ik dan nog wel rondkomen? Wat zullen anderen ervan vinden? Breng ik anderen niet in verlegenheid? Durf ik dit daadwerkelijk uit te spreken naar de buitenwereld? Hilarische momenten, aangedikt met fictie en fantasie met drama, hilariteit én gemaakte (en geleerd van) fouten. Daar smult toch iedereen van, toch? Of toch niet? Gaan “ze” me niet voor gek verklaren, nawijzen of gaan er überhaupt wel mensen mijn boek lezen? Lachend van leedvermaak. Of durf ik mijn hoofd rechtop te houden en oprecht te zeggen “ik ben blij dat ik jou als lezer heb blij gemaakt met leedvermaak, ik hoop dat je ervan genoten hebt!”

Wat zegt mij dit dan nu? Dat ik bang ben, dat het eng is, dat het moeilijk is en tegelijkertijd een ontzettende uitdaging is. Ik heb maar 2 keuzes, nl; 1. Lekker veilig blijven zitten in mijn zwarte “kooi” en vrolijk verder blijven dromen. 2. Mezelf “ontkooien“ en er helemaal voor gaan, ongeacht……… DOEN!

Ik weet mijn antwoord al, ik heb lang genoeg gedroomd en ik ga het gewoon doen!

Een combinatie van natuur-coachen (conform oude natuur wijsheden en rituelen om mensen terug te brengen naar hun eigen-wijs-heid), mindfulness en bewegen, in samenwerking en aanvullend met partners, én schrijven zie ik helemaal voor me. Ik heb er beeld en geluid bij en word heel blij van deze gedachte.

En jij, blijf jij in je kooi? Of ga je jezelf ook, op enig moment als de tijd rijp is, “ontkooien”?

Laat het me weten, ik ben heel benieuwd naar jouw verhaal.