Be-vrijdings-dag/Vrijheid

Freedom is being YOU, without anyone’s permission

5/5/2020 Vandaag is het be-vrijdings-dag, 75 jaar geleden werden we be-vrijd door de geallieerden na jaren van oorlog en bittere ellende.
Vandaag, op deze dag, zijn we “bezet” door een andere vijand, nl. het corona/Covid-19 virus. We hebben momenteel allen restricties op onze vrijheid, een bijzondere stempel op deze moderne tijd. Een beperking in vrijheid? Of een vraag aan jou waar ik heel nieuwsgierig naar ben: “Waar wil jij be-vrijd van worden?” Nu je dan toch een beperkte vrijheid in gaan en staan ondervindt.

Hoe is dat voor mij en wat betekent het voor mij? Vrijheid is voor mij, naast gezondheid, het grootste goed dat ik als mens, in mijn leven ervaar. Vrijheid geeft mij een gevoel van oneindigheid, in de breedste zin des woords. Een positief gevoel welteverstaan. Het woord en de staat van zijn mbt vrijheid maakt me blij, geeft me het gevoel van écht te leven, te genieten, in een staat van “flow” te belanden, het gevoel van “niets moet en alles mag”, te zingen, te dansen en vooral mezelf te zijn.

Ik kan er een hele opsomming van maken en overal kun je ervoor of erachter zetten “hoe, wat, waar, wanneer” en laten opvolgen door elk werkwoord dat er is. Als voorbeeld, en nu in deze tijd voor mij nóg meer prominent aanwezig: “Ik “heb lief” wanneer ik dat wil, waar ik dat wil, hoe ik dat wil en met wat en wie ik dat wil of nodig heb om lief te hebben. En dat begint altijd bij mezelf en met mezelf. Dat is de kern van waar ik verder richting kan gaan geven aan een ander.

Nu ik dit zo schrijf, liggend met mijn schrijfblok op mijn picknick deken in het gras in de tuin met een glas water onder de blauwe hemel en de felle zon, valt het me op dat ik erbij lach, ik er blij van word en mijn hart warm wordt en een sprongetje maakt. Het valt me ook op dat het me raakt als ik het woord “vrijheid” hardop uitspreek. Ik denk aan wat er in de wereld gebeurt. Van wat er in het ene land “normaal” is en in het andere land “verboden” is. Vrijheid van meningsuiting, vrijheid in de keuze van liefde (homo/hetero/lesbisch), vrijheid op basis van huidskleur, geloof of sexe. Vrijheid om te kiezen waar je woont of wenst te leven, vrijheid in te kiezen of uit te vinden wie je bent. Vrijheid om te kiezen of je gevaccineerd wenst te worden al dan niet, om te kiezen wanneer je dood gaat. Vrijheid om te kiezen óf en welke studie of beroep je gaat doen. Vrijheid om al dan niet vegetarisch te eten, of je wel of niet wilt trouwen of zelfs een partner zou willen. Vrijheid om ja of nee tegen dingen te zeggen, te doen of te ervaren. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik besef, meer dan ooit tevoren, wat een bijzonder palet aan keuzes ik heb. Nu heeft iedereen altijd een keuze, of toch in elk geval een keuze hoe met dingen om te gaan, en dus ook met vrijheid.

In de loop der jaren heb ik, aan de levende lijve, mogen ervaren én leren wat vrijheid is voor mij en heb me letterlijk en figuurlijk “be-vrijd” van bepaalde dingen. Dat waren mijn be-vrijdings-dagen in mijn leven tot nu toe. Nee, ik had er niet één, er waren er zelfs meerdere……
Er was een tijd dat ik gevangen zat in mijn eigen web, mijn harnas als keurslijf. Een gouden kooi die ik mezelf had gecreëerd. De oorzaak hiervan lag bij het feit dat ik in mijn jongere jaren héél vaak gehoord had dat de dingen die ik deed áltijd veel beter konden, dat het nooit genoeg was. Dat er niemand naar mij omkeek, ik mij daarom niet geliefd voelde en mijn eigen boontjes moest zien te doppen, en ik me daardoor uiteindelijk (niet wetende) afgewezen en niet goed genoeg voelde. Onbewust ging ik mij hiernaar gedragen, ontketende een enorme bewijsdrang in mezelf naar de buitenwereld omdat ik hunkerde naar erkenning en aandacht, opdat ik mij eindelijk “goed genoeg” zou voelen.

Hierdoor stapte ik in de droom van een ander. Een eigen keuze die mij door niemand anders dan mezelf was opgelegd. Ik ging die droom mede faciliteren, deed alles in de hoop gezien te worden. Dat was niet goed genoeg, want die ander zag mij niet staan, dus ging ik nog meer mijn best doen en ongevraagd dingen doen. Ik zorgde dat ik alles wist wat ik moest weten, zorgde voor de ander en alles erom heen. Er hoefde maar iemand te piepen en ik stond klaar en regelde het zaakje en draaide mijn hand er niet voor om. Alles om die erkenning en liefde te krijgen waar ik naar verlangde. Ging het niet goedschiks, dan gedroeg ik me wel kwaadschiks als het me maar opleverde waar ik zo naar hunkerde. Gedesillusioneerd en compleet kapot, heel ver verwijderd van mezelf zakte ik langzamer zeker door de grond. Ik had geen puf of energie meer. Het werkte niet meer…… Ik kreeg geen lucht meer en was beroofd van mijn eigen vrijheid.

Daar zat ik dan, opgesloten in mijn eigen “gouden kooi”. Geen vrijheid, geen vreugde en geen energie. Ik dacht dat dit hét leven was: veel geven, hard werken, altijd klaar staan voor de ander, “niet lullen maar poetsen”, geld verdienen, een huis/auto kopen, meerdere keren op vakantie en dan de permissie om te genieten en bij terugkomst meteen weer verder bij waar ik gebleven was. Geven en hard werken om alles en iedereen te laten slagen. Niets was minder waar, ik was leeg en had geen energie meer want ik had mezelf gevangen gezet in iets wat niet goed voor mezelf was. Mijn lichaam had “stop” gezet en had me geen mooier en groter cadeau kunnen geven dan dat. Het opende mijn ogen, met vallen en opstaan, en gaf me uiteindelijk mijn eigen vrijheid terug. Mijn innerlijke vrijheid. Ik zag en voelde destijds voor het eerst dat ik hier zelf een keuze in had. Dat ik zelf de sleutel tot vrijheid bezat en niemand anders.

Elke dag opnieuw is vrijheid een keuze die onbeschrijflijk belangrijk voor me is.

Natuurlijk voel ik soms ook de irritatie en weerstand van de huidige vrijheidsbeperking mbt corona. De grens van België naar Nederland is dicht, is het ineens een privilege om in Nederland te mogen gaan werken. De leiders van verschillende landen (waaronder) Nederland, die de wetgeving willen aanpassen tijdens een crisis zoals we deze nu kennen, om beperkende vrijheidsmaatregelen te nemen. Daar krijg ik “jeuk” van en het gevoel van het nummer van (mijn lievelingsgroep) Queen: “I want to break free” om op de barricades te springen en hiertegen te vechten. 75 jaar geleden heeft Nederland gevochten voor vrijheid en zou dit nu zomaar inleveren en zichzelf overleveren aan “de overheid”?! Dat laat ik me op mijn 50e levensjaar niet gebeuren. Ik laat me door niemand “inperken” in wie ik wil zijn, ben, waar, wanneer en hoe. Uiteraard altijd in respect voor de ander. That’s the rebel in me.

De andere kant is dat ik mij juist, door al deze corona- maatregelen, vrij voel om te doen en laten wat ik wil, te zijn wie ik wil zijn en wat ik wil doen of juist niet wil doen. Ik prijs mij ziels gelukkig, vele dagen, thuis om uit te vinden wat ik ná de corona crisis wil en kan. Te genieten van wat er nu is, afstand nemen van de buitenwereld om in mijn cocon mezelf tegen te komen en om te kijken of het allemaal past. Wat ik wil, doe en ben ín alle vrijheid! Ik woon aan een doodlopende straat, nabij de natuur, en kan mij in een mooie tuin begeven om dit alles te her-ont-dekken, tezamen met een groot glas water, mijn lieve hond naast me, liggend in het gras, onder de blauwe hemel, onder het genot van wat wind en veel zon. Wat meer heb ik nodig om te kunnen groeien en bloeien?! Kijk naar de natuur: water, zon, wind om zaadjes te verplaatsen en te doen groeien en bloeien, de cirkel is rond. “out of control” Die wijsheid zat al in me. Hoe be-vrijdend is dat?

Hoe is dat voor jou? Wat raakt je en wat valt je op in jouw situatie? Welke antwoorden zoek jij op jouw vragen? Laat het me weten, wie weet in wat voor een inspirerend gesprek we belanden……..

Nature-Freedom-Heart

Knop van Dankbaarheid

oud & nieuw
“circle of life”

De titel is de som van (bloem)knop in de natuur figuurlijk en letterlijk de “knop” indrukken van dankbaarheid. Dankbaarheid van wat er was – nu is – en zeker nog zal komen.

Door de huidige situatie van “blijf thuis”, start ik meestal mijn dag met de Wim Hof ademhaling, 1.6 km (Ki) hardlopen, gevolgd door yoga oefeningen en een meditatie of een work-out onder gezag van mijn dochter. Dit lukt me niet altijd omdat ik afwisselend de neiging heb tot onmiddellijke actie om bij te dragen aan de maatschappij waar ik mij verantwoordelijk voor voel (binnen in mezelf versus buiten mezelf) en de dag te laten komen zoals deze komt.

Vandaag ervoer ik een ontzettende drang om blootsvoets door de tuin te lopen en elk gewas, bloem, struik, plant of boom met liefde te aaien en aandacht te geven door het spreken tegen deze prachtige natuur met zinnen zoals; “wat ben je mooi, kom maar tot bloei, je kunt het, je mag er zijn tot aan laat je zien mooie bloem/plant/boom”. Iets wat ik in het verleden alleen maar zou denken – bang dat anderen mij gek zouden vinden- en nu vandaag gewoon durf op te schrijven zonder enig gevoel van gène omdat ik simpelweg deed wat mijn gevoel mij ingaf.

Enerzijds zag ik vandaag bijzonder mooie knoppen die neigen tot bloei, maar nog heel voorzichtig zijn in wat ze van zichzelf laten zien. Anderzijds ervoer ik bij het zien van al deze natuurlijke pracht en praal een enorme dankbaarheid. Een diep gevoel van eenheid met de knoppen, bloemen, planten en bomen, als zij het een waar geluk. Een tinteling in mijn buik als een vreugdesprong van een lammetje in de wei of als onze hond haar eten voorgezet krijgt , een verliefd gevoel ook wel. En tegelijkertijd voelde ik ook een brok in mijn keel, die ik als het ware, niet kon doorslikken en vast zat. Een gevoel van geraakt worden, dat mij liet terug gaan in de tijd en gedachten die voorbij kwamen.

Gebeurtenissen uit het verleden, zowel negatieve als positieve, die gelijk staan aan verdriet én geluk. Geraakt worden tot in de kern van je “zijn”, of is het “ziel?” Happend naar lucht dat het vuur aan dit heerlijke gevoel deed opwaaien, om vervolgens geblust te worden door water van tranen van verdriet en geluk tegelijkertijd. Om dan weer terug te landen, met beide voeten, op de aarde. Ik constateer daarna dat de cirkel rond is, alsook de natuur en het leven an sich. Ik smelt als sneeuw voor de zon en geef mezelf nog wat langer over aan dit gevoel van dankbaarheid en mijmer, nu zittend in het gras en kijkend in de verte met een brede glimlach.

Een brede glimlach vanwege het feit dat ik de letterlijke “knop” van dankbaarheid te pakken heb. Deze “knop” is mooier, groter en nadrukkelijker aanwezig dan elke andere dag dat mijn dankbaarheid voorbij komt. Het vervoert me dit keer figuurlijk naar een andere dimensie, een dimensie van een paradijs waarin alles vredig is en alles en iedereen elkaar nodig heeft en dankbaar is voor wie en wat hij/zij is en wat hem of haar gegeven is. Ik heb het dan niet over materie als wel over liefde geven en ontvangen, oprechtheid, loyaal zijn aan jezelf en de ander, dienstbaarheid, dankbaarheid, respect, acceptatie, uniciteit, authenticiteit, verwondering en (interne) vrijheid.

Deze knop laat me ook zien -zij het hypothetisch- dat als ik die struik, plant of boom met die knoppen en enkele bloem die zich al vertoont zou zijn, wat ik dan nodig heb. Het antwoord is heel simpel, nl: water en zon! Vervolgens vraag ik me als natuur-wezen af of ik dan afhankelijk ben van de erkenning die de buitenwereld me geeft om te kunnen bloeien. Ook dat antwoord is voor mij simpel te beantwoorden: NEEN, ik ben hiervan niet afhankelijk! Wat een opluchting geeft dat. Ik gedij het best bij het ontvangen van water en zon om te kunnen ont-wikkelen en bloeien en in ruil geef ik mijn “bloem” terug aan de natuur. Met liefde en dankbaarheid zullen de insecten zoals bijen en vlinders mijn stuifmeel tot zich nemen, verder geven opdat er nieuw leven kan ontstaan en de natuur zich voortplant. Of zelfs nieuwe producten zoals o.a. honing kan ontstaan waarbij er hordes insecten nodig zijn om samen, binnen een nauw en secuur proces, het product te kunnen bewerkstelligen. Hoe bijzonder is dat? Dat ook nu de cirkel rond is binnen de evolutie van de natuur.

De mensheid doet niet anders, als afgeleide van de natuur. Er is één groot verschil tussen de natuur en de mensheid. De natuur gaat haar gang zoals het gaat, gaat mee in de flow van de jaargetijden, weer en wind, maakt en neemt exact dat wat het nodig heeft. De mensheid is in de loop der tijd aan de natuur voorbij gegaan door vooral het “hoofd” te gebruiken en de slimheid die in dat mooie hoofd zit. Hierdoor kan de mensheid manipuleren, produceren wanneer men wenst, processen vertragen of versnellen -al naar gelang de mogelijkheden, vaak onder invloed van macht en geld- (be)heersen, controleren (vaak uit angst) en “geluk of bezit” kopen. De evolutie van de mens, waar ook ik onderdeel van ben.

Voor dit alles ben ik dankbaar, want achter elke keus en ervaring zit een les die ik heb mogen leren. Goed-schiks en vaak ook kwaad- schiks. I have been there. Te goeder trouw, telkens met een positieve intentie, waardoor ik nu en in de toekomst betere keuzes kan maken voor de natuur. De natuur die in mezelf zit alsook in die van een ieder van ons. Het kan niet anders dan dat ik daar dankbaar voor ben!

Hoe zit dat bij jou?!

“nature”

Na deze ochtend ervaring heb ik mezelf een uitdaging gegeven, om mijn schrijven -spelen met woorden- te combineren met dankbaarheid. Ik ga dit jaar, 2020, zoveel mogelijk mensen waar ik een enorme dankbaarheid bij en voor voel een brief schrijven om dit te uiten. Ik zal dit doen op de ouderwetse manier, met (vul)pen en papier én per post (mits ik het adres van de ontvanger kan achterhalen).

Eerste blogbericht

“Zelfs de langste reis start met één stap”

Beginnen

Vandaag viel mijn oog op een foto van mijn reis naar Tanzania in 2017. Op deze (bijgevoegde) foto stond de qoute: “Even the longest journey starts with one step”. Deze qoute bracht mij precies wat er vandaag nodig was om te beginnen. Want het woord beginnen is vandaag de som van “reis & stap”. Hoe mooi kan deze dag, 6 april 2020, beginnen?!

Beginnen aan een nieuwe dimensie, naast mijn coach-vak, nl. schrijven. Schrijven zat er bij mij al van jongs af aan in, ik kwam echter nooit verder dan dagboeken en brieven schrijven. Toch zat er een diepgewortelde wens om te schrijven, ergens diep van binnen, maar ik kwam er niet bij……

Afgelopen weekend, tijdens een online schrijf retraite o.l.v. Joey Brown en samen met bijzondere mede-schrijvers, kwamen mijn belemmerende overtuigingen aan het daglicht die mij weerhielden van beginnen met schrijven.

Het schrijven lag ergens op een zolderkamer in een doos vol met stof én belemmerende overtuigingen. Eens die belemmerende overtuigingen in de ogen gekeken te hebben, ze tot me genomen te hebben, ze te hebben erkend én gevoeld te hebben, viel de zon door het raam op mijn schrijfblok. Zo viel letterlijk het licht op mijn schrijfblok.

Een glimlach verscheen op mijn gezicht en ik wist meteen “dit is het moment!” gevolgd door “hier is je kans”, grijp deze kans en sluit wat je gevonden hebt in je hart!

Mijn hart en hele lichaam werd warm van geluk, een tinteling door mijn gehele lichaam volgde alsof mijn hart wilde spreken of zelfs wilde schreeuwen: “Kaatje, gá beginnen, laat je hart spreken en de woorden zullen vanzelf volgen!”